zoet zijn

Hmm, het valt niet mee om alleen de weg naar gluten te bewandelen. De vrijheid van andere voeding lokt. De behoefte om eens een lekkere, zoete koek of een heerlijk gebakje te eten is alom aanwezig. En natuurlijk is een heerlijke koek niet genoeg. Net als twee of drie. Het hele pak moet leeg. Veel lekkerder, met gluten. Het doorbreken van het patroon om geen gluten te eten, zorgt voor het wankelen van de algehele discipline om niet te snoepen en niet de verkeerde dingen te eten. Ach, ik zucht er maar eens om. Er zijn ergere dingen. Als de weegschaal echter weer gestaag een stijgende lijn laat zien, komt enige frustratie om de hoek kijken. Het zal ook nooit over gaan, die behoefte aan zoet en snoepen. Soms maar gewoon even aan toegeven en dan weer terug naar het strenge regiem.

Weegschaal

Tja, misschien is alleen de titel al genoeg? Schokkend hoog vandaag, de wijzer. Niet echt verbazingwekkend, maar wel vervelend bevestigend. Vannacht, al piekerend, besloten vandaag maar weer eens te starten. Eindelijke wat moed verzameld om er weer tegenaan te gaan.
Vandaag is dus dag 1. Keurig ontbeten met een een glutenvrije tosti kaas en tussendoor slechts een cracker met pindakaas. Geen pakken hageslag, stukken chocolade of andere zoetigheden. Nog weinig fiducie in eigen kunnen. Hopelijk haal ik zonder kleerscheuren dag 2.

iemand als jij

Nu het weer toch echt een Nederlandse herfst laat zien, komt de koude weer om de hoek geslopen. En kou is iets waar ik wel een hekel aan heb gekregen. Toen ik nog ruim 150 kilo woog, had ik niet zo'n moeite met de kou. De warmte was toen mijn vijand. Nu echter, is kou iets waar ik liever bij uit de buurt blijf. Een paar extra lagen kleding verwarmen me lang niet altijd voldoende en het hebben van winterhanden is ook geen pretje. Maar goed... Enigszins kleumend van de koude besloot ik een extra sjaal om te doen. Dat hardop zeggend, kreeg ik als reactie: 'Ik wist niet dat iemand als jij daar last van zou hebben.' Enigszins verbaasd keek ik de spreker aan. 'Wat bedoel je?' 'Nou, je hebt genoeg vet om je warm te houden!' Dank je wel, dacht ik bij mezelf. Blijkbaar ben ik in de ogen van bepaalde mensen nog steeds 'iemand als jij'.

Een beetje pijn doet het wel, zo'n opmerking. Aan de andere kant bepaalt het me er ook weer bij hoe mensen naar de buitenkant kijken. Hoe komt het toch dat de buitenkant zo belangrijk is en voor heel veel mensen bepalend is hoe ze over je denken? Ik vind het oneerlijk. Gelukkig kan ik me er tegenwoordig redelijk makkelijk bij neerleggen en denken 'die weet niet beter'. Maar de afwijzing die in zulk soort opmerkingen doorklinkt, zet me op zulke momenten weer buiten de 'normale' samenleving. En als ik daar over verder denk, besef ik dat veel mensen die 'anders' zijn zich door anderen buiten de samenleving geplaatst voelen. Niet iets wat wenselijk is, maar wel reeel.

Misschien kunnen positieve opmerkingen, waardering en respect naar mensen, zonder naar de buitenkant te kijken, een bepaald evenwicht vormen tegen een dergelijke positionering van waardevolle mensen. Laat ik daar maar voor gaan!

Levenslang, als eten je vriend en je vijand is

Verwacht:

Levenslang, als eten je vriend en je vijand is

Uitgeverij Gopher
www.gopher.nl

Ingrid Overeem is lerares op een basisschool. Ze is een leuke juf, die er plezier in heeft met kinderen om te gaan en ze op een uitnodigende manier kennis met de wereld te laten maken.
Als dat haar leven zou bepalen, zou Ingrid een gelukkig mens zijn.
Het tegendeel is waar: van jongsaf aan kampt Ingrid met overgewicht. Dat gegeven stuurt haar hele leven, het leven van alledag, maar ook het beeld van haar verleden en dat van haar toekomst.

Toch kiest ze er niet voor zich te verstoppen; ze gaat het gevecht aan met de medische stand, die haar steeds niet goed weet te helpen met haar voedselintoleranties, met de onhandige soms spottende opmerkingen in haar omgeving, maar vooral met zichzelf.

Zo ontmoeten we de paradox: Ingrid is ongehoord strijdbaar, moedig en vasthoudend. Als het aan haar inzet zou liggen, dan was het probleem van het overgewicht verholpen. Maar het venijn zit in de ontmoediging, meestal van artsen en therapeuten afkomstig. Zij geven hoop en laten hoop bijna even zo vaak verbleken. Eigenlijk is zij hun jojo.

Niettemin laat Ingrid zich altijd slechts tijdelijk uit het veld slaan. Eigenlijk heeft ze ook maar weinig nodig om weer moed te vatten, ze is allerminst veeleisend, met heel weinig tevreden.

Wie dit boek leest, raakt onder de indruk van Ingrids lotgevallen, van haar krachtige karakter en van de duivel die eetverslaving heet. Wie dit boek leest, gaat ook van Ingrid houden.