echt genieten

De helft van het alfabet heb ik inmiddels volgemaakt. Arts M afgelopen week geconsulteerd. Een paar weken geleden arts L en dat was wel de meest bijzondere arts die ik tot dusverre heb bezocht. Ik kan toch werkelijk aardig kletsen, maar toch durf ik te stellen dat ik niet meer dan 1/3 deel van het consult aan het woord ben geweest. Wat ik al die tijd aan heb moeten horen is dat voedselintoleranties niets met de darmen te maken hebben en dat de enige oplossing voor mij gelegen is in een dieet dat arts L aanhangt, het paleontische dieet. We eten tegenwoordig verkeerde dingen. Vroeger at je wat de natuur te bieden had op dat moment. Dus in het voorjaar een paar eitjes, in de zomer wat granen, hier en daar wat noten en fruit en zo nu en dan een stukje vlees of vis. Verder vooral knollen en bladgroente. Terwijl ik deze informatie met enige herkenning (had ik niet ooit het oerdieet gevolgd) aan het verwerken was, deelde L mee dat het zo fijn was dat er tegenwoordig het hele jaar door bladgroente te krijgen was, zodat we dat het hele jaar konden eten. Tja... 
Arts M is een reguliere maag darm lever arts. Ook hij heeft geen echt idee wat er met mij is, maar wil wel door middel van onderzoek dingen uitsluiten. Dit lijkt mij een verstandige weg. Dus op naar een slokdarm, maag, dunne en dikke darm onderzoek. Of ik dan wel even tot die tijd gluten wil eten. En dan niet een koekje per dag, maar gewoon, de normale hoeveelheid. Slik, slik. Geen idee waar dat op uit zal draaien, maar dat ik er niet blij van word, moge duidelijk zijn. Maar goed, alles voor het goede doel, een gezonder leven. En het positieve: lekkere, echte pasta; heerlijk brood; een bakje kibbeling; wentelteefjes en ga zo maar door. Daar ga ik dan maar heerlijk van genieten.

Terug van weggeweest

Er kan in vier maanden veel gebeuren. En heel weinig. En ook wel beide eigenlijk. Energie had ik toen die vorige blogdag, eventjes maar. Vandaag ook weer en gister. Dezelfde verbazing als toen. En die maanden ertussen? Hoop en wanhoop; boosheid en strijdlust; angst en moed; lusteloosheid en scheppingsdrang; helderheid en chaos; woede en gelatenheid; intense moeheid en hoop op energie. Wat zal ik er verder van zeggen?

Vandaag geeft hoop. Mijn buik is gevuld. Geen eeuwige honger. Geen donderend gerommel daar binnen. Mijn hoofd doet nog steeds wat het moet doen. Ik val nog niet om van de moeheid en heb nog steeds goede zin. Wat kan ik voor nu nog meer wensen?

Morgen is weer een nieuwe dag. Vandaag is vandaag. Leef nu, niet waar?   

Energie

He he, alleen dat woord typen is al lekker. Zowaar heb ik weer wat meer energie. En dat ook nog na een kleine boodschappenronde. Het is bijna niet te geloven, maar het voelt heerlijk. Ik zou bijna denken dat de B12 injecties iets positiefs gaan doen. Uit pure balorigheid ben ik aan het bakken geslagen. Op dit moment zit er in de oven een gluten- en eivrije gevulde speculaas. Of het te eten is, weet ik nog niet. De smaak van het deeg was oke, maar of het zal rijzen is nog even de vraag. Maar dat mag de pret niet drukken :))
Voor de liefhebber hieronder het recept.

(kleine) gevulde speculaas zonder ei, melk en gluten

75 gram boekweitmeel
25 gram maismeel
25 gram quinoameel
1/2 zakje bakpoeder
1 eetlepel speculaaskruiden
beetje zout
1 eetlepel water
75 gram bruine basterdsuiker
75 gram boter (halvarine van zonne pond)
150 gram amandelspijs

Meng alle ingredienten, behalve de amandelspijs, door elkaar. Let op! Dit gaat behoorlijk plakken.
Leg de helft van het deeg op bakfolie o.i.d. en verdeel het met een natte lepel (telkens weer nat maken) gelijkmatig over de hele bakplaat.
Maak de amandelspijs zo plat mogelijk. Leg deze op het deeg. Ook hierbij gaat aandrukken en verdelen makkelijker met een natgemaakte lepel.
Verdeel nu de rest van het deeg gelijkmatig over de amandelspijs. Strijk het geheel glad met een natte lepel. Als je het lekker vindt, kun je nog wat amandelschaafsel op de bovenkant leggen.
Schuif de bakplaat iets onder het midden in de oven. Na ongeveer 40 tot 50 minuten is de speculaas klaar. Eet smakelijk!

Pepernoten

Al weken zie ik bij elke stap in de winkel pepernoten liggen. En wat nog erger is, de koek- en speculaaskruiden zijn alom verlokkend aanwezig. Heerlijke gevulde speculaas, speculaastaart, gevulde speculaaskoeken, pepernoten, banketstaven, boterletters en ga zo maar door. Verboden etenswaar. Eigenlijk driedubbel verboden.
1. Er zitten gluten in. 2. Ik krijg van deegwaren erg snel weer honger. 3. Het zijn nogal dikmakers he.
Wekenlang heb ik mezelf kunnen inhouden. Vandaag echter, werd het mij teveel. Uit ervaring weet ik dat pepernoten zo gemaakt zijn. Ik bedacht mezelf niet lang. Vijftig gram glutenvrij meel, 20 gram boter, 20 gram bruine suiker, speculaaskruiden, bakpoeder en een beetje water. Binnen een kwartier lagen er zestien pepernoten op de bakplaat. Een half uur later waren ze op. Lekker? Hmm, niet vies. Maar echt zo lekker als ik dacht? Nee, dat niet. Spijt, hmm, eigenlijk wel. Zeker omdat ik nu nog meer trek heb gekregen. Tja, soms lukt het even niet om verstandig te zijn.

Vrolijk?

Moet een blog vrolijk zijn? Al een tijdje vraag ik mij dat af. Moet het positief zijn? Met humor? Een droge noot? Het leest wel fijn. Biedt perspectief en hoop. Soms ben ik niet vrolijk. Soms heb ik er gewoon de pest in. Niet vandaag hoor. Vandaag valt wel mee. Gewoon moe, zoals altijd. Alweer honger, zoals zo vaak na het eten. Alweer duizend gedachten gewijd aan wat er toch mis kan zijn en het het anders zou moeten. Maar ook dat is normaal, voor mij. Nee, soms heb ik het helemaal gehad. Dan kan mijn lichaam mij gestolen worden. Dan is het leven even helemaal niet leuk. Dan ben ik een bommetje vol boosheid en frustraties om mijn onwillige lichaam. Vandaag niet. Vandaag is gewoon: moe en hongerig en te sukkelig om vijf stappen extra te zetten. Niet fijn, zeker niet. Maar zo loop ik al jaren, dus vandaag heb ik niks te klagen. Toch?

Wat dan wel?

Tja, hoe zal ik het eens zeggen. Arts A zegt: 'Ik weet het niet.' Dus zoek ik arts B. Eerst vind ik een meneer B die hoopvol lijkt, maar niets nieuws te melden heeft dan wat vage opmerkingen. Ook meneer C is nogal vaag. Uiteindelijk vind ik mevrouw D en zij zegt dat het zus moet en met een jaar wel weer normaal is. Maar na 1 1/2 jaar is het nog steeds niet normaal, ondanks de extra door mevrouw D ingeroepen hulp van meneer E en verschillende onderzoeken. Dus besluit ik arts F te consulteren. Deze luistert naar mijn verhaal en sluit kort af met: 'Ik kan u niet helpen.' Ik krijg een verwijzing naar mevrouw G, dietiste. Mevrouw G biedt mij even hoop. Ik zal een dieet krijgen dat goed gaat werken, zij zal mij daarin begeleiden en samen gaan we zoeken naar het beste voor mij. Als een week later het dieet van mevrouw G binnenrolt vraag ik mij af of zij wel naar mij heeft geluisterd. Allerlei dieetadviezen kan ik niet uitvoeren omdat ik last heb van die voedingsmiddelen. Ze had nog wel twee goede boektips. Het eerste boek dat ik aanschaf brengt mij bij de adviezen van mevrouw H, dietiste. Deze opvolgend voel ik mij voor korte tijd vele malen beter. Maar op de lange termijn ondervangt het niet mijn algehele eetproblematiek en moeheid. Boek twee schaf ik aan en dit brengt mij bij meneer I. Deze meneer vertelt mij vol overtuiging de eerste keer wat ik moet doen. Ik doe dat. Onderzoekje erbij. Weinig kosten. Dat schept toch wat vertrouwen. Adviezen lijken te werken. Weer een gesprekje na een maand. Keurig opgevolgde adviezen. Het lijkt wat te verbeteren. Volgens meneer I moet ik mij na een maand of 9 weer prima voelen en eigenlijk alles kunnen eten. Blij, blij, blij. Maar ondanks de adviezen kan ik na die voldragen maanden nog steeds niet alles eten. De moeheid is stukken minder, maar de honger en overgevoeligheid is gelijk. Weer een gesprek met meneer I. Ineens blijk ik andere dingen te moeten doen. Ik begin het wat te wantrouwen. Na een tijdje nog een gesprekje met deze zelfde meneer. Het vertrouwen echter komt niet terug en ook niet mijn normale eetmogelijkheden. Op zoek dus naar een volgende. Mevrouw J komt in beeld, dietiste. Advies volgt. De twijfel echter knaagt voortdurend. Als de meneren en mevrouwen A t/m I niet weten wat goed voor mij is, waarom dan wel deze mevrouw J? Advies volgt. Tja, tja, tja. Weer minstens 8 weken een zwaar dieet volgen? En met wat als gevolg? Weer een mislukking? Waarom zou dit wel werken? Ten einde raad meneer I nog weer gebeld en uiteraard me suf gegoogeld. Voedingsadvies mevrouw J nog een keer uitgebreid gekeken, eigen boerenverstand gebruikt en bedacht dat ik het werkelijk niet meer weet. Meneer I had namelijk weer een nieuw verhaal. En mevrouw J geeft aan dat ik ook op voeding die zij heeft aangegeven als wel toegestaan toch verkeerd kan reageren. Ik bekijk het nog eens goed en constateer dat deze rood gemarkeerde voedingsmiddelen inderdaad voor verkeerde reacties zorgen. Ik ken ze en weet dat bij opeenstapeling van deze voedingsmiddelen dit gebeuren kan.
Ik pieker me weer suf, jank een potje hier en daar, scheld op alles van A t/m J en besluit mijn eigen weg maar even te volgen. Wat die weg ook moge zijn. Geen idee. Waar het toe zal leiden, of is het lijden? Ook geen idee. Met arts K, reguliere arts, een afspraak gemaakt. Is dit mijn nieuwe hoop of loopt mijn weg hier dood?

Feest?

Nou nee, het is niet alle dagen feest. De vermoeidheid die al voor de zomervakantie begon, is niet afgenomen. Eerder toegenomen zelfs. Inmiddels drie foute voedingsmiddelen kunnen traceren. Helaas, helaas. Weer minder eetmogelijkheden, want een ontbijtje met yoghurt en wat glutenvrije muesli was toch echt niet verkeerd. En een heerlijk stuk chocolade toch ook niet. yoghurt is uit den boze, evenals soja en dus de meeste chocolade. Jammer. Nu maar weer moed verzamelen...

Gado Gado

Soms doe je leuke ontdekkingen. Voor een gezellig bezoek van vrienden eens wat anders bedacht dan gourmet of barbecue: Gado gado. En het mooiste is, ik had er geen last van. Zelfgemaakte satesaus zonder chili o.i.d. Groente die ik kan eten. Geen rare kruiden erdoor. En het was heerlijk. Mijn geliefde wederhelft deed uiteraard het potje sambal alle eer aan. Maar ik heb genoten op de dag zelf en ook nog de dag erna toen ik fris en uitgerust opstond, zonder enig merkbaar gevolg. Oja, natuurlijk bij de Gadogado rijst gegeten. Met groenten, zonder kruiden (behalve peper en zout en ketjap). Heerlijk! Niet veel van gegeten, maar de smaak was prima. Echt genieten was dat!

Levenslang, als eten je vriend en je vijand is

Verwacht:

Levenslang, als eten je vriend en je vijand is

Uitgeverij Gopher
www.gopher.nl

Ingrid Overeem is lerares op een basisschool. Ze is een leuke juf, die er plezier in heeft met kinderen om te gaan en ze op een uitnodigende manier kennis met de wereld te laten maken.
Als dat haar leven zou bepalen, zou Ingrid een gelukkig mens zijn.
Het tegendeel is waar: van jongsaf aan kampt Ingrid met overgewicht. Dat gegeven stuurt haar hele leven, het leven van alledag, maar ook het beeld van haar verleden en dat van haar toekomst.

Toch kiest ze er niet voor zich te verstoppen; ze gaat het gevecht aan met de medische stand, die haar steeds niet goed weet te helpen met haar voedselintoleranties, met de onhandige soms spottende opmerkingen in haar omgeving, maar vooral met zichzelf.

Zo ontmoeten we de paradox: Ingrid is ongehoord strijdbaar, moedig en vasthoudend. Als het aan haar inzet zou liggen, dan was het probleem van het overgewicht verholpen. Maar het venijn zit in de ontmoediging, meestal van artsen en therapeuten afkomstig. Zij geven hoop en laten hoop bijna even zo vaak verbleken. Eigenlijk is zij hun jojo.

Niettemin laat Ingrid zich altijd slechts tijdelijk uit het veld slaan. Eigenlijk heeft ze ook maar weinig nodig om weer moed te vatten, ze is allerminst veeleisend, met heel weinig tevreden.

Wie dit boek leest, raakt onder de indruk van Ingrids lotgevallen, van haar krachtige karakter en van de duivel die eetverslaving heet. Wie dit boek leest, gaat ook van Ingrid houden.

recepten

Bij aanmelding als lid van een vereniging, gericht op voedselproblemen, kreeg ik een kookboek. Met enige reserve sloeg ik aan het bladeren. Kookboeken zijn meestal uitgebreid voorzien van recepten met paprika, ei, veel kruiden en andere dingen die ik vooral niet moet eten. Tot mijn verrassing ben ik tot nu toe slechts 1 ding tegengekomen dat ik niet kan eten: tarwe. Verder erg lekker klinkende recepten. De tarwe vervangen door glutenvrij meel en klaar ben ik. Tenminste, dat hoop ik. Nu ik eindelijk weer wat tijd heb, studie is bijna klaar, kan ik me weer op wat anders gaan richten. Koken? Enige weerstand voel ik daar wel bij. Zo vaak ben ik daarmee de mist in gegaan. Maar wat variatie in het eten, zou ook wel prettig zijn. Toch maar doen?

gevulde komkommer 2 (glutenvrij en koolhydraatarm)

Een kwart komkommer twee flinke eetlepels roomkaas bakje garnalen peper en zout Tja, zo makkelijk als wat. Komkommer wassen, doorsnijden en uithollen Garnalen, roomkaas en peper en zout goed mengen. Mengsel in de komkommer scheppen. Eet smakelijk!

gevulde komkommer (lekker als lunchgerecht)

een kwart komkommer
+/- 50 gram roomkaas
1/2 blikje tonijn op olie
1 kleine ui

Maak de komkommer schoon en snijd deze in de lengte doormidden.
Verwijder met een lepel de zaadjes en hol de komkommer uit.
Giet het grootste deel van de olie uit het blikje tonijn.
Doe de tonijn in een kom en voeg de roomkaas toe. Dit goed door elkaar mengen. Afhankelijk van je eigen smaak voeg je meer of minder roomkaas toe.
Snijd de ui in kleine stukjes en voeg deze aan de tonijn toe. Roer het goed door elkaar. Als je het lekker vind, kun je een beetje ketchup toevoegen of curry.
Schep deze tonijnsalade in de uitgeholde komkommer.

Eetsmakelijk!

Als je weinig kunt eten, ben je toch snel dankbaar met iets wat lekker is. Vandaag mezelf getrakteerd op een lekkere sate van varkenshaas. Zo nu en dan is dat heerlijk. Met pindasaus uiteraard. En heerlijke, knapperige komkommer. Door de echte fijnproevers zal mijn sate vast niet smaakvol zijn, maar voor mijn niet erg verwende smaakpapillen was het heerlijk. Geen koolhydraten, geen gluten en geen ander voedsel met mogelijkheden tot vervelende lichamelijke reacties. Gewoon lekker simpel. Genieten. Voor wie het ook wil proberen, het is binnen twintig minuten klaar.

1 varkenshaas
peper
zout
ketjap
pindakaas
olijfolie
knoflook
eventueel een uitje
komkommer

Haasje in stukjes snijden. Zout en peper er op doen.
Olie in de pan verhitten. Vlees aanbraden.
Een schuit ketjap toevoegen en het vlees een paar minuten door laten bakken, tot het net gaar is.

Ondertussen een flinke lepel pindakaas met een bodempje water in een pan doen.
Deze pan langzaam verwarmen. Knoflook en ketjap (eventueel ook zout en peper) toevoegen en doorroeren tot het een mooie gladde pap is.
Eventueel nog wat uitjes bakken.

Een halve komkommer in plakjes snijden.

Komkommer en vlees op een bord. Daarover de pindasaus.

Eet smakelijk.

een snelle, pastaloze pasta (glutenvrij)

1 pot biologische pastasaus (zonder gluten) (In tomaten zitten ook nog wel wat koolhydraten. Een halve pot pastasaus kan ook, maar dan krijg je een wat droger geheel. Wat meer groente is dan zeker lekker!)
300 gram gehakt
1 ui (of meer groentes als je wilt en is huis hebt)
geraspte kaas

Zet de pan op het fornuis en doe het gehakt er direct in.
Snijd de ui en voeg deze toe als het gehakt begint te bakken.
Roer het geheel door tot het gehakt rul is en de ui gefruit.
Voeg nu de pot saus toe en wat water.
Even lekker laten sudderen.

Beetje kaas op je bord en giet het er maar over. Bijna net zo lekker als met pasta erbij.

smeuige gehaktballetjes (gluten- en eivrij)

500 gram (runder)gehakt
zout en peper naar eigen smaak, of een zakje met gehaktkruiden zonder gluten
flinke scheut koffiemelk
10 crackers van het merk Schar (verkrijgbaar bij plus of AH)

Maak vooraf de crackers fijn met bijvoorbeeld een deegroller.
Doe alle ingredienten bij elkaar.
Vorm balletjes van het gehaktmengsel.
Doe roomboter of olijfolie in een pan.
Bak de balletjes aan alle zijden bruin en doe het deksel op de pan.
Bak de balletjes in + /- 15 minuten gaar.

Eet smakelijk.

courgettesoep (glutenvrij en koolhydraatarm)

1 courgette (per persoon)
1/2 bouillonblokje (zonder gluten! Let op, dat verschilt per merk.) of bouillonpoeder (biologische winkel)
zout
peper
eventueel 2 a 3 partjes smeerkaas (la vache qui rit)

Was de courgette. Snijd de helft van de schil eraf.
Snijd dan de cougette in plakken en doe deze in een pan.
Vul de pan met water tot de courgettes onder water staan.
Verwarm de pan, tot tegen het koken aan.
Voeg de bouillon (naar smaak) toe en laat het geheel zo'n 20 minuten wellen.
Giet het water af. (Hoe meer water je over laat, hoe dunner de soep.)
Pureer de courgettes met een keukenmachine of staafmixer.
Voeg naar smaak zout en peper toe.
Doe in een soepkom de partjes smeerkaas en giet daarover de soep.
Bij iedere hap een stukje smeerkaas voegen of de smeerkaas door de soep mengen.

Eet smakelijk!

pizzabodem zonder ei en gluten en koolhydraatarm

Dit recept is voldoende voor de bodem van een mini springvorm. (1 persoon)
+/- 75 gram jonge kaas
+/- 30 gram roomkaas
scheutje heet water
eventueel knoflook, zout en peper

Rasp ongeveer 75 gram kaas. Doe dit in een mengkom. Voeg er ongeveer 30 gram roomkaas aan toe. Giet hierover een scheut heet water. Let op! Niet te veel water toevoegen, want dan duurt het bakken vele malen langer. Eventueel kun je knoflook, zout en peper voor de smaak toevoegen. Dan roeren tot het geheel redelijk glad wordt, maar geen papje dat je uit kunt gieten.
Schep dit mengsel op de bodem van je mini springvorm. Even goed verdelen.
Zet het geheel boven in een voorverwarmde oven (175 C) en bak het ongeveer 20 a 25 minuten. De bodem is goed als de bovenkant bruin begint te worden. Als je veel water hebt gebruikt, moet de bodem minstens 10 minuten langer in de oven, maar zet het dan niet helemaal bovenin, want dan verbrandt het.

Beleg de bodem met wat je lekker vindt. Nog een minuut of 20 in de oven, en klaar is een heerlijke, glutenvrije, eivrije, koolhydraatarme, goed vullende en smakelijke maaltijd.

Chocolade, chagrijn en schuldgevoel

Chocolade, chagrijn en schuldgevoel. Drie woorden die deze dag treffend omschrijven. Het begon zo mooi allemaal vandaag. Voor de laatste keer uitproberen of ik tegen maïswafels kon. Dat was de opzet. De eerste wafel met leverworst was meer dan lekker. Zowel de wafel als de levenworst smaakten naar veel meer. De tweede wafel ging met evenveel genot naar binnen. Nog steeds kon ik mij goed beheersen en slechts twee plakjes leverworst belandden op de derde wafel. Eigenlijk wist ik het antwoord toen al. De trek bleef. De trek werd eigenlijk erger dan voordat ik begon met eten. Een veeg teken dat ik helaas maar al te goed heb leren kennen de afgelopen anderhalf jaar. Trek tijdens het eten betekent: fout eten gegeten! Van chagrijn, ja, daar komt het eerste woord van deze dag te voorschijn, heb ik nog een wafel met roomkaas en leverworst gegeten. Deze keer zat er al een wat nare bijsmaak aan. Het vertrouwen in de goede afloop van de maaltijd nam flink af. Een uur later wist ik het zeker. Ik had echt al weer trek. Omdat ik echter nog steeds stevig in mijn schoenen stond, beheerste ik mij. Afleiding genoeg. Auto naar de garage. Even naar de bouwmarkt. Eenmaal weer thuis begon echter zowel mijn buik als mijn eetstemmetje aan mij te knagen. Niet veel later had ik het heerlijke stuk runderbraadlap dat nog over was van gister, opgewarmd en opgegeten. Werken voor mijn opleiding, gaf daarna afleiding. Het telefoontje dat de auto weer klas was, onderbrak mijn concentratie om niet aan eten te denken. Wederhelft bracht mij weer bij de garage. Duizenden gedachten aan eten stroomden continu door mijn hoofd. Ondanks het ritje langs de supermarkt en het stemmetje dat mij aanmoedigde lekkere chocolade te halen, wist ik mij te beheersen. Een klein glimlachje van trots kon er af. Eenmaal weer thuis, besloot ik toch iets te nemen. Een paar plakken kaas 1 ½ minuut in de magnetron. Flink wat roomkaas daarna er op en zacht laten worden. En eten maar. Je wilt niet weten hoe heerlijk het was. Tevreden met mijn redelijke beheersing, tenslotte geen chocolade gegeten, ging ik weer aan het werk. Toen wederhelft wilde lunchen, zat ik eigenlijk nog vol. Raar hè. Toch maar mee gegeten. Waarom? Moest ik bekennen dat ik al vol zat? Mee-eten was de makkelijkste weg.
Weer een bijzondere maaltijd. Salami met smeerkaas en rookvlees met roomkaas. Ooit gegeten? Ik wel. Erg lekker. Maar helemaal niet zo lekker als je vol frustraties zit en je partner een heerlijke boterham met een gebakken ei zit te eten. Waarom ik niet? Omdat ik last heb van ei en alle soorten graan. Ja, ja. En was dat nou maar alles. Maar ik heb ook last van hete pepers, paprika en alle schimmelproducten. En niet te vergeten, van alles waar veel histamine in zit. O ja, en laat ik niet vergeten dat fruit ook uit den boze is. Of ik nog wat kan eten? Jawel hoor, chocola!!! Verrukkelijk. Echt verrukkelijk. Alleen zo verdraaid lastig voor de kilo’s. Het schuldgevoel, het derde woord in deze reeks, kwam een goed uur later, na een halve zak (ja, een hele kon ik nog weerstaan) toffees (niet mijn lievelingseten, maar ik wilde niet aan de chocolade) en een reep chocolade met rozijnen en noten, omdat de halve zak snoep toch niet voldoende afweer was tegen een heerlijke reep echte melkchocolade. Chagrijnig en schuldig. Snoepen is de helft minder lekker als je beseft dat je al die kilo’s er ook zelf weer af moet zien te krijgen. Echt waar. Maar nog steeds zo lekker dat ik het er niet voor liet staan. Zelfs zo lekker, dat ik nog meer haalde. Nog een reep, nu met alleen nootjes, een kitkat sense (heel dom, want daar zit tarwe in) en een chocoladetoetje. En om toch de hele avond nog wat te eten te hebben, een doosje tic-tac. Mijn hele avond bleek echter kort te zijn, want om 21.00 uur schudde ik de laatste tic-tacjes uit het doosje. Alleen het chagrijn is er nog. En mijn dikke buik. Nog even doorgaan en ik pas maat 44-46 ook niet meer…