stroop, watten en mist

'Wat voel je dan?' Een veel gestelde vraag de laatste tijd. Een betere vraag dan: 'Hoe gaat het met je?' Ondertussen heb ik een flinke hekel aan die vraag gekregen. Wat moet ik daar op zeggen? Sociaal wenselijk antwoorden en zeggen: 'Prima!'? De waarheid zeggen? Met beide heb ik nogal moeite. Meestal maak ik er een grapje van of geef ik een positieve draai aan het geheel. 'Net als eerder,' is mijn nieuwste vinding.
Als het goed gaat, is het best fijn om daarover te praten. Anderen te laten delen in je vreugde, plezier, geluk of succes is heerlijk. Een keertje lekker klagen over iets vervelends of onplezierigs is ook zeer acceptabel en best prettig. Maandenlang geen positief nieuws hebben, zorgt er bij mij voor dat ik het liever niet over mezelf heb. Ik houd niet van klaagzangen. Daarnaast is het vrijwel onmogelijk om te snappen hoe het met mij gaat. Zelf begrijp ik het al niet, dus laat staan een ander. Als ik dan toch wel eens iets los laat, krijg ik al gauw allerlei onbegrip en adviezen om m'n oren. Dat is toch echt wel het laatste dat ik behoef. Dus zwijf ik in alle talen of vraag hoe het met de ander is. Vooral zwijgen doe ik graag. Mijn hoofd staat meestal niet zo naar vragen en luisteren. Voelt wel een beetje egoistisch. Maar meestal ontbreekt het mij aan puf om sociaal te zijn. Mijn hoofd zit nogal eens vol met een stroperige substantie die het denken belemmerd, mijn hersenen traag laat functioneren en zorgt voor een ver en wazig beeld van de wereld om mij heen. Op wat betere dagen zijn het slechts watten die de boel blokkeren. Lekker zacht en donzig. Beter dan de stroop, maar toch ook behoorlijk belemmerend. Soms is het slechts mistig en op hele goede dagen heb ik vele meters zicht. Dat zijn de dagen waarop ik mij herinner dat ik ook zelf sociaal kan zijn, vragen kan stellen en kan laten delen in mijn eigen plezier. Leuke dagen. Dagen om met volle teugen van te genieten.

zoet zijn

Hmm, het valt niet mee om alleen de weg naar gluten te bewandelen. De vrijheid van andere voeding lokt. De behoefte om eens een lekkere, zoete koek of een heerlijk gebakje te eten is alom aanwezig. En natuurlijk is een heerlijke koek niet genoeg. Net als twee of drie. Het hele pak moet leeg. Veel lekkerder, met gluten. Het doorbreken van het patroon om geen gluten te eten, zorgt voor het wankelen van de algehele discipline om niet te snoepen en niet de verkeerde dingen te eten. Ach, ik zucht er maar eens om. Er zijn ergere dingen. Als de weegschaal echter weer gestaag een stijgende lijn laat zien, komt enige frustratie om de hoek kijken. Het zal ook nooit over gaan, die behoefte aan zoet en snoepen. Soms maar gewoon even aan toegeven en dan weer terug naar het strenge regiem.

echt genieten

De helft van het alfabet heb ik inmiddels volgemaakt. Arts M afgelopen week geconsulteerd. Een paar weken geleden arts L en dat was wel de meest bijzondere arts die ik tot dusverre heb bezocht. Ik kan toch werkelijk aardig kletsen, maar toch durf ik te stellen dat ik niet meer dan 1/3 deel van het consult aan het woord ben geweest. Wat ik al die tijd aan heb moeten horen is dat voedselintoleranties niets met de darmen te maken hebben en dat de enige oplossing voor mij gelegen is in een dieet dat arts L aanhangt, het paleontische dieet. We eten tegenwoordig verkeerde dingen. Vroeger at je wat de natuur te bieden had op dat moment. Dus in het voorjaar een paar eitjes, in de zomer wat granen, hier en daar wat noten en fruit en zo nu en dan een stukje vlees of vis. Verder vooral knollen en bladgroente. Terwijl ik deze informatie met enige herkenning (had ik niet ooit het oerdieet gevolgd) aan het verwerken was, deelde L mee dat het zo fijn was dat er tegenwoordig het hele jaar door bladgroente te krijgen was, zodat we dat het hele jaar konden eten. Tja... 
Arts M is een reguliere maag darm lever arts. Ook hij heeft geen echt idee wat er met mij is, maar wil wel door middel van onderzoek dingen uitsluiten. Dit lijkt mij een verstandige weg. Dus op naar een slokdarm, maag, dunne en dikke darm onderzoek. Of ik dan wel even tot die tijd gluten wil eten. En dan niet een koekje per dag, maar gewoon, de normale hoeveelheid. Slik, slik. Geen idee waar dat op uit zal draaien, maar dat ik er niet blij van word, moge duidelijk zijn. Maar goed, alles voor het goede doel, een gezonder leven. En het positieve: lekkere, echte pasta; heerlijk brood; een bakje kibbeling; wentelteefjes en ga zo maar door. Daar ga ik dan maar heerlijk van genieten.

gezoem

Ken je dat? Dat continue gezoem in je hoofd. Ergens op de achtergrond, bijna onhoorbaar, maar zeer dwingend. Of je wilt of niet, het gaat maar door. Boos worden helpt niet, net als smeken. Onderdrukken gaat niet. Wegpoetsen ook niet. Het zoemt maar door. Soms iets harder, soms bijna niet hoorbaar. Maar het blijft aanwezig. Je kunt het geen woorden noemen die worden gesproken. Het is meer een gevoel dan een geluid. Een zoemgevoel? Misschien is dat wel de beste omschrijving. Als ik het moet vertalen, klinkt het ongeveer zo: 'Je broek zit strak. Je bent vast dikker geworden. Wat heb je allemaal gegeten de afgelopen dagen? Weer zitten vreten? Chocolade, pepernoten, kaas, yoghurt, salade?' Onbewust ga ik daar tegenin en zoem terug. 'Valt best mee. Maar zestien pepernoten, oke, zeventien, want die ene had ik al op voordat het de oven in ging. Ja, wel een chocoladeletter. En een reep chocolade. Of waren het er twee? Maar verder heb ik helemaal niet veel gegeten. Heel netjes gedragen. Toch? Geen ander snoep, geen enorme maaltijden. Valt wel mee? Toch?' En zo zoemt het heen en weer. De hele dag door. Sijpelt door een prettig gevoel gevoel heen of een leuk moment. Houdt maar niet op.

Ik hou niet van zoemen!!!

Zucht

Ja, dat heb ik. Zucht naar eten. Lekker eten. Zoet eten. Heel erge zucht. Er is niets zoets voor mij in huis. Wel lekkere kano's. Maar daar zitten gluten in die niet zo van mij houden. Elke keer als ik een kopje heet water pak, kijken deze mij verlekkerd aan. Hiertegen kan ik echter wel standhouden. De kasten al verschillende keren doorgekeken. Maar er is echt weinig lekkers. Eigenlijk alleen wat sojayoghurt met maisvlokken. En dat moet lekker zijn? Nou ja, in ieder geval te eten. De zucht verdwijnt daar echter niet door. Juist een hongergevoel meldt zich daardoor aan. Mijn zucht na die extra bak yoghurt maar bedwongen. Zuchten helpt beter dan toegeven aan deze zucht. Had ik maar echt iets lekkers in huis...

Vrolijk?

Moet een blog vrolijk zijn? Al een tijdje vraag ik mij dat af. Moet het positief zijn? Met humor? Een droge noot? Het leest wel fijn. Biedt perspectief en hoop. Soms ben ik niet vrolijk. Soms heb ik er gewoon de pest in. Niet vandaag hoor. Vandaag valt wel mee. Gewoon moe, zoals altijd. Alweer honger, zoals zo vaak na het eten. Alweer duizend gedachten gewijd aan wat er toch mis kan zijn en het het anders zou moeten. Maar ook dat is normaal, voor mij. Nee, soms heb ik het helemaal gehad. Dan kan mijn lichaam mij gestolen worden. Dan is het leven even helemaal niet leuk. Dan ben ik een bommetje vol boosheid en frustraties om mijn onwillige lichaam. Vandaag niet. Vandaag is gewoon: moe en hongerig en te sukkelig om vijf stappen extra te zetten. Niet fijn, zeker niet. Maar zo loop ik al jaren, dus vandaag heb ik niks te klagen. Toch?

Wat dan wel?

Tja, hoe zal ik het eens zeggen. Arts A zegt: 'Ik weet het niet.' Dus zoek ik arts B. Eerst vind ik een meneer B die hoopvol lijkt, maar niets nieuws te melden heeft dan wat vage opmerkingen. Ook meneer C is nogal vaag. Uiteindelijk vind ik mevrouw D en zij zegt dat het zus moet en met een jaar wel weer normaal is. Maar na 1 1/2 jaar is het nog steeds niet normaal, ondanks de extra door mevrouw D ingeroepen hulp van meneer E en verschillende onderzoeken. Dus besluit ik arts F te consulteren. Deze luistert naar mijn verhaal en sluit kort af met: 'Ik kan u niet helpen.' Ik krijg een verwijzing naar mevrouw G, dietiste. Mevrouw G biedt mij even hoop. Ik zal een dieet krijgen dat goed gaat werken, zij zal mij daarin begeleiden en samen gaan we zoeken naar het beste voor mij. Als een week later het dieet van mevrouw G binnenrolt vraag ik mij af of zij wel naar mij heeft geluisterd. Allerlei dieetadviezen kan ik niet uitvoeren omdat ik last heb van die voedingsmiddelen. Ze had nog wel twee goede boektips. Het eerste boek dat ik aanschaf brengt mij bij de adviezen van mevrouw H, dietiste. Deze opvolgend voel ik mij voor korte tijd vele malen beter. Maar op de lange termijn ondervangt het niet mijn algehele eetproblematiek en moeheid. Boek twee schaf ik aan en dit brengt mij bij meneer I. Deze meneer vertelt mij vol overtuiging de eerste keer wat ik moet doen. Ik doe dat. Onderzoekje erbij. Weinig kosten. Dat schept toch wat vertrouwen. Adviezen lijken te werken. Weer een gesprekje na een maand. Keurig opgevolgde adviezen. Het lijkt wat te verbeteren. Volgens meneer I moet ik mij na een maand of 9 weer prima voelen en eigenlijk alles kunnen eten. Blij, blij, blij. Maar ondanks de adviezen kan ik na die voldragen maanden nog steeds niet alles eten. De moeheid is stukken minder, maar de honger en overgevoeligheid is gelijk. Weer een gesprek met meneer I. Ineens blijk ik andere dingen te moeten doen. Ik begin het wat te wantrouwen. Na een tijdje nog een gesprekje met deze zelfde meneer. Het vertrouwen echter komt niet terug en ook niet mijn normale eetmogelijkheden. Op zoek dus naar een volgende. Mevrouw J komt in beeld, dietiste. Advies volgt. De twijfel echter knaagt voortdurend. Als de meneren en mevrouwen A t/m I niet weten wat goed voor mij is, waarom dan wel deze mevrouw J? Advies volgt. Tja, tja, tja. Weer minstens 8 weken een zwaar dieet volgen? En met wat als gevolg? Weer een mislukking? Waarom zou dit wel werken? Ten einde raad meneer I nog weer gebeld en uiteraard me suf gegoogeld. Voedingsadvies mevrouw J nog een keer uitgebreid gekeken, eigen boerenverstand gebruikt en bedacht dat ik het werkelijk niet meer weet. Meneer I had namelijk weer een nieuw verhaal. En mevrouw J geeft aan dat ik ook op voeding die zij heeft aangegeven als wel toegestaan toch verkeerd kan reageren. Ik bekijk het nog eens goed en constateer dat deze rood gemarkeerde voedingsmiddelen inderdaad voor verkeerde reacties zorgen. Ik ken ze en weet dat bij opeenstapeling van deze voedingsmiddelen dit gebeuren kan.
Ik pieker me weer suf, jank een potje hier en daar, scheld op alles van A t/m J en besluit mijn eigen weg maar even te volgen. Wat die weg ook moge zijn. Geen idee. Waar het toe zal leiden, of is het lijden? Ook geen idee. Met arts K, reguliere arts, een afspraak gemaakt. Is dit mijn nieuwe hoop of loopt mijn weg hier dood?

Lekker stom

Chocolade, een mens kan niet zonder. Ik tenminste niet. De titel van mijn boek is 'Levenslang' en o zo passend heeft de vormgever een reep chocolade op de voorkant afgebeeld. Ik had het niet beter kunnen bedenken. Vanochtend in de supermarkt kon ik de verleiding niet weerstaan. Dit keer geen chocoladesnack. - Helaas heb ik namelijk ontdekt dat melkchocolade niet iets is dat mijn lichaam prettig vindt. Vermoeidheid gaat dan direct een rol spelen. Daarom sinds kort over op pure chocolade. Niet echt het allerlekkerste, maar toch wel lekker genoeg om er geen weerstand aan te kunnen bieden. - Daar stond ik dan. Even aarzelde ik, maar toen greep ik een pak xxl chocolade hagelslag uit het rek. Een goede uitvinding. Lekkere grote 'korrels', heerlijk knapperig! En op glutenvrije crackers smaakt dat werkelijk heerlijk. 'Straks lekker als lunch van genieten', dacht ik. Het is nog geen lunchtijd, maar ik heb er inmiddels al van genoten. Een handjevol. En toen nog een en nog een. En het aloude gevoel van 'stom, stom stom' kwam natuurlijk boven. Maar, lekker was het wel. En stom ook. Maar toch lekker. En stom...

Tja...

Nu maar afleiding gezocht in werken. Dat helpt altijd!

Levenslang, als eten je vriend en je vijand is

Verwacht:

Levenslang, als eten je vriend en je vijand is

Uitgeverij Gopher
www.gopher.nl

Ingrid Overeem is lerares op een basisschool. Ze is een leuke juf, die er plezier in heeft met kinderen om te gaan en ze op een uitnodigende manier kennis met de wereld te laten maken.
Als dat haar leven zou bepalen, zou Ingrid een gelukkig mens zijn.
Het tegendeel is waar: van jongsaf aan kampt Ingrid met overgewicht. Dat gegeven stuurt haar hele leven, het leven van alledag, maar ook het beeld van haar verleden en dat van haar toekomst.

Toch kiest ze er niet voor zich te verstoppen; ze gaat het gevecht aan met de medische stand, die haar steeds niet goed weet te helpen met haar voedselintoleranties, met de onhandige soms spottende opmerkingen in haar omgeving, maar vooral met zichzelf.

Zo ontmoeten we de paradox: Ingrid is ongehoord strijdbaar, moedig en vasthoudend. Als het aan haar inzet zou liggen, dan was het probleem van het overgewicht verholpen. Maar het venijn zit in de ontmoediging, meestal van artsen en therapeuten afkomstig. Zij geven hoop en laten hoop bijna even zo vaak verbleken. Eigenlijk is zij hun jojo.

Niettemin laat Ingrid zich altijd slechts tijdelijk uit het veld slaan. Eigenlijk heeft ze ook maar weinig nodig om weer moed te vatten, ze is allerminst veeleisend, met heel weinig tevreden.

Wie dit boek leest, raakt onder de indruk van Ingrids lotgevallen, van haar krachtige karakter en van de duivel die eetverslaving heet. Wie dit boek leest, gaat ook van Ingrid houden.