Zelfoverschatting

De drang om chocolade te eten kan ik bij tijd en wijle goed onderdrukken. En als dat dan een poosje lukt, durf ik het aan op bijvoorbeeld een kleine pot pasta op voorraad in huis te nemen. Zowaar ging dat vorige week helemaal goed. Een pot heerlijke (lactosevrije) pot chcoladepasta van 200 gram stond bijna een week in de kast voordat deze helemaal op was. Trots op mezelf vond ik afgelopen vrijdag dat ik dan wel een nieuwe kon kopen. Ik zag weer dezelfde kleine pot staan, maar ja, deze was wel ruim twee euro. En dat voor 200 gram... Flink zoeken en geduldig blijven leverde uiteindelijk twee supermarkten verder een pot van 400 gram op, zonder melk. En ook nog een euro goedkoper. Kan niet beter, dacht ik! De pot ging de kast in en weer uit en weer in en weer uit. Gisteravond om 22.00 uur was de pot leeg. Ach... dacht ik, moet ik nu chagrijnig worden? Maar niet gedaan. Het was lekker. Erg lekker. En nu is het gewoon op. Komende vrijdag maar geen nieuwe pot kopen. Toch?

Al een paar dagen is de weegschaal een stuk aardiger voor mij. Of kan ik beter zeggen dat ik een stuk aardiger voor mijn lichaam ben?
Het is toch elke keer weer hetzelfde. De stress om de kilo's. Het knokken om niet aan te komen en het gevecht met mezelf om niet toe te geven aan de roep om te gaan eten. Voor de zoveelste keer heb ik ontdekt dat blijven praten met mijzelf de manier is om niet te veel te gaan eten. En of ik meer tevreden ben? Ja, zeker. Ook al weet ik dat ik dezelfde persoon ben en blijf, toch is het zoveel maal prettiger om de weegschaal de goede kant op te zien gaan. Niet alleen de weegschaal is aardiger, ook ik :).

zoet zijn

Hmm, het valt niet mee om alleen de weg naar gluten te bewandelen. De vrijheid van andere voeding lokt. De behoefte om eens een lekkere, zoete koek of een heerlijk gebakje te eten is alom aanwezig. En natuurlijk is een heerlijke koek niet genoeg. Net als twee of drie. Het hele pak moet leeg. Veel lekkerder, met gluten. Het doorbreken van het patroon om geen gluten te eten, zorgt voor het wankelen van de algehele discipline om niet te snoepen en niet de verkeerde dingen te eten. Ach, ik zucht er maar eens om. Er zijn ergere dingen. Als de weegschaal echter weer gestaag een stijgende lijn laat zien, komt enige frustratie om de hoek kijken. Het zal ook nooit over gaan, die behoefte aan zoet en snoepen. Soms maar gewoon even aan toegeven en dan weer terug naar het strenge regiem.

Chocolade?

Inmiddels ben ik zeven dagen verder dan dag 1. Dag 1 heb ik eerlijk gezegd niet volgehouden. Ik heb mij tegoed gedaan aan heerlijke glutenvrije koekjes. Maar... de chocolade heb ik laten staan. En ook op dag 2 en 3. En hoe groot de drang soms ook is, met geen vinger heb ik het tot en met vandaag aangeraakt. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Ik heb het wel aangeraakt. Zelfs zaterdag 2 pakken hagelslag en een grote reep chocolade gekocht. Niet voor mezelf. Voor gezellig bezoek. De chocolade is bijna op, maar niet door mij genuttigd! En de pakken hagelslag staan nog keurig in de kast. Ik kan er zomaar afblijven. Heerlijk!

Weegschaal

Tja, misschien is alleen de titel al genoeg? Schokkend hoog vandaag, de wijzer. Niet echt verbazingwekkend, maar wel vervelend bevestigend. Vannacht, al piekerend, besloten vandaag maar weer eens te starten. Eindelijke wat moed verzameld om er weer tegenaan te gaan.
Vandaag is dus dag 1. Keurig ontbeten met een een glutenvrije tosti kaas en tussendoor slechts een cracker met pindakaas. Geen pakken hageslag, stukken chocolade of andere zoetigheden. Nog weinig fiducie in eigen kunnen. Hopelijk haal ik zonder kleerscheuren dag 2.

Lekker stom

Chocolade, een mens kan niet zonder. Ik tenminste niet. De titel van mijn boek is 'Levenslang' en o zo passend heeft de vormgever een reep chocolade op de voorkant afgebeeld. Ik had het niet beter kunnen bedenken. Vanochtend in de supermarkt kon ik de verleiding niet weerstaan. Dit keer geen chocoladesnack. - Helaas heb ik namelijk ontdekt dat melkchocolade niet iets is dat mijn lichaam prettig vindt. Vermoeidheid gaat dan direct een rol spelen. Daarom sinds kort over op pure chocolade. Niet echt het allerlekkerste, maar toch wel lekker genoeg om er geen weerstand aan te kunnen bieden. - Daar stond ik dan. Even aarzelde ik, maar toen greep ik een pak xxl chocolade hagelslag uit het rek. Een goede uitvinding. Lekkere grote 'korrels', heerlijk knapperig! En op glutenvrije crackers smaakt dat werkelijk heerlijk. 'Straks lekker als lunch van genieten', dacht ik. Het is nog geen lunchtijd, maar ik heb er inmiddels al van genoten. Een handjevol. En toen nog een en nog een. En het aloude gevoel van 'stom, stom stom' kwam natuurlijk boven. Maar, lekker was het wel. En stom ook. Maar toch lekker. En stom...

Tja...

Nu maar afleiding gezocht in werken. Dat helpt altijd!

Gado Gado

Soms doe je leuke ontdekkingen. Voor een gezellig bezoek van vrienden eens wat anders bedacht dan gourmet of barbecue: Gado gado. En het mooiste is, ik had er geen last van. Zelfgemaakte satesaus zonder chili o.i.d. Groente die ik kan eten. Geen rare kruiden erdoor. En het was heerlijk. Mijn geliefde wederhelft deed uiteraard het potje sambal alle eer aan. Maar ik heb genoten op de dag zelf en ook nog de dag erna toen ik fris en uitgerust opstond, zonder enig merkbaar gevolg. Oja, natuurlijk bij de Gadogado rijst gegeten. Met groenten, zonder kruiden (behalve peper en zout en ketjap). Heerlijk! Niet veel van gegeten, maar de smaak was prima. Echt genieten was dat!

Levenslang, als eten je vriend en je vijand is

Verwacht:

Levenslang, als eten je vriend en je vijand is

Uitgeverij Gopher
www.gopher.nl

Ingrid Overeem is lerares op een basisschool. Ze is een leuke juf, die er plezier in heeft met kinderen om te gaan en ze op een uitnodigende manier kennis met de wereld te laten maken.
Als dat haar leven zou bepalen, zou Ingrid een gelukkig mens zijn.
Het tegendeel is waar: van jongsaf aan kampt Ingrid met overgewicht. Dat gegeven stuurt haar hele leven, het leven van alledag, maar ook het beeld van haar verleden en dat van haar toekomst.

Toch kiest ze er niet voor zich te verstoppen; ze gaat het gevecht aan met de medische stand, die haar steeds niet goed weet te helpen met haar voedselintoleranties, met de onhandige soms spottende opmerkingen in haar omgeving, maar vooral met zichzelf.

Zo ontmoeten we de paradox: Ingrid is ongehoord strijdbaar, moedig en vasthoudend. Als het aan haar inzet zou liggen, dan was het probleem van het overgewicht verholpen. Maar het venijn zit in de ontmoediging, meestal van artsen en therapeuten afkomstig. Zij geven hoop en laten hoop bijna even zo vaak verbleken. Eigenlijk is zij hun jojo.

Niettemin laat Ingrid zich altijd slechts tijdelijk uit het veld slaan. Eigenlijk heeft ze ook maar weinig nodig om weer moed te vatten, ze is allerminst veeleisend, met heel weinig tevreden.

Wie dit boek leest, raakt onder de indruk van Ingrids lotgevallen, van haar krachtige karakter en van de duivel die eetverslaving heet. Wie dit boek leest, gaat ook van Ingrid houden.

Ingesprektoon

Het gesprek met mezelf heb ik beeindigd. Ik kan mezelf overal voor uitmaken. Dat doe ik dan ook al twee dagen. Stom, stom, stom. Nu moet ik weer moed verzamelen om te beginnen. En beginnen, dat is het moeilijkste. De verbinding is verbroken. Die herstellen is de zwaarste klus. Waar haal ik de energie vandaan?

Blijven redeneren

Al een week en een dag....
Bij alles wat mijn neus voorbij komt, ga ik met mezelf in gesprek. Niet doen. Ja maar... Niet doen. Ja, maar... Niet doen, want.... Oke! En zodoende nog geen chocolaatje, zak vol noten, chips of andere lekkernij genuttigd. Best tevreden over mezelf!

lunchgerechten zonder deegwaren of ei

Deze zomer kwam ik, speurend naar handig materiaal voor koken en bakken, een mini springvorm tegen voor taart. Na enig aarzelen gekocht. Kon handig zijn, niet waar? En inderdaad, het is handig. Tijdens de vakantie goed gebruik van gemaakt. Want wat eet je als lunch (en ontbijt overigens ook) als je geen deeg kunt eten? Geen lekkere Italiaanse stokbroodjes in ieder geval. En pannenkoeken zijn ook uit den boze, evenals een gewoon bruin broodje. Om mezelf toch het plezier en genot te geven van lekkere maaltijden, heb ik heerlijke hartige taarten gebakken. De inhoud varieerde naar wat er in de koelkast voor handen was. En meestal smaakte het goed.
Weer thuisgekomen heb ik ook weer een en ander uitgeprobeerd, nu ook met gebruikmaking van de magnetron, welke we op vakantie niet tot onze beschikking hadden. De volgende heerlijke gerechten zijn er uitgerold:

Tonijnpizza
Leg een boterhambordje vol met plakjes kaas. Doe deze ongeveer 3 minuten in de magnetron. (Kijk uit bij het eruit halen, want het bord wordt erg warm. )
Vijftig gram kaas raspen, in een kom doen en ongeveer 50 gram roomkaas toevoegen. Scheut heet water erbij doen en roeren tot het een glad papje is geworden.
Dan doe je de gemagnetronde kaas op de bodem van de springvorm. Daarover doe je het kaasmengsel. Dit ongeveer 30 minuten in de oven (175 C).
Ondertussen bak je een uitje in wat roomboter of olijfolie. (Bij voorkeur met wat verse knoflook.) Daarna wat plakjes tomaat bakken.
Als de pizzabodem klaar is, kun je de uitjes en tomaat op de bodem leggen. Daarop doe je de inhoud van een uitgelekt blikje tonijn. Garneren met lekker veel geraspte kaas. Een minuut of 20 in de oven en dan is je heerlijke maaltijd klaar!
(Opwarmen in de magnetron op een later moment is ook heerlijk. Dan wordt de kaasbodem nog smakelijker!)

Hartige taart
Je maakt de bodem en de zijkanten door plakjes kaas te smelten in de magnetron. Voor een klein bord is ongeveer 3 1/2 minuut nodig op de heetste stand. (Maar dit zal per magnetron verschillen, dus even uitproberen!) De bodem is pas bruikbaar als de kaas niet meer zacht is als je het van het bord haalt. Bedek de taartvorm met deze kaas.
Bak groente die je lekker vindt in een beetje roomboter of olijfolie (Ik gebruik regelmatig prei, uit, tomaat, courgette, tauge en wortel.). Prei zorgt voor een hartige smaak. Gebruik je geen prei, dan is het belangrijk om vlees te gebruiken dat pittig is, bijvoorbeeld een of twee plakjes ontbijtspek. Je kunt voor de hartige smaak natuurlijk ook kruiden gebruiken, bijvoorbeeld knoflook. Je kunt dit gerecht zonder vlees eten, maar je kunt ook een pakje in kleine stukjes gesneden ham of kipfilet gebruiken. Gehakt is ook heerlijk. Als je geen vlees gebruikt, is het handig om tauge te gebruiken, dat geeft volume aan de taart.
Doe door de gebakken groenten (en vlees) ongeveer 50 gram roomkaas. (Roomkaas is bindend en geeft een lekkere smaak aan het geheel. Geen ei meer nodig!) Roer dit mengsel goed.
Schep het op de kaasbodem. Flink aandrukken. Als het boven de zijkant van de vorm uitkomt, is dat niet erg. Het zakt tijdens het bakken nog flink in. Garneer het geheel met geraspte kaas. Als de kaas lichtbruin wordt, is de taart klaar. (ongeveer 20 minuten) Bakken op 175 C is goed. Het duurt wel wat langer, maar het vet dat je hebt gebruikt, wordt dan niet omgezet in verkeerde vetten. (Bak je groenten en vlees dus ook niet op een te hoog vuur!)

Deze maaltijden zijn smakelijk, ruiken heerlijk en vullen goed.

Tip: Neem het eens mee naar je werk. Al je collega's zullen opmerkingen maken over de heerlijke geur en jaloerse blikken werpen op je lekkere maaltijd. En jij geniet, terwijl je een gezonde, goed vullende maaltijd eet en dus niet snel weer trek krijgt in een lekkere snack!

Chocolade, chagrijn en schuldgevoel

Chocolade, chagrijn en schuldgevoel. Drie woorden die deze dag treffend omschrijven. Het begon zo mooi allemaal vandaag. Voor de laatste keer uitproberen of ik tegen maïswafels kon. Dat was de opzet. De eerste wafel met leverworst was meer dan lekker. Zowel de wafel als de levenworst smaakten naar veel meer. De tweede wafel ging met evenveel genot naar binnen. Nog steeds kon ik mij goed beheersen en slechts twee plakjes leverworst belandden op de derde wafel. Eigenlijk wist ik het antwoord toen al. De trek bleef. De trek werd eigenlijk erger dan voordat ik begon met eten. Een veeg teken dat ik helaas maar al te goed heb leren kennen de afgelopen anderhalf jaar. Trek tijdens het eten betekent: fout eten gegeten! Van chagrijn, ja, daar komt het eerste woord van deze dag te voorschijn, heb ik nog een wafel met roomkaas en leverworst gegeten. Deze keer zat er al een wat nare bijsmaak aan. Het vertrouwen in de goede afloop van de maaltijd nam flink af. Een uur later wist ik het zeker. Ik had echt al weer trek. Omdat ik echter nog steeds stevig in mijn schoenen stond, beheerste ik mij. Afleiding genoeg. Auto naar de garage. Even naar de bouwmarkt. Eenmaal weer thuis begon echter zowel mijn buik als mijn eetstemmetje aan mij te knagen. Niet veel later had ik het heerlijke stuk runderbraadlap dat nog over was van gister, opgewarmd en opgegeten. Werken voor mijn opleiding, gaf daarna afleiding. Het telefoontje dat de auto weer klas was, onderbrak mijn concentratie om niet aan eten te denken. Wederhelft bracht mij weer bij de garage. Duizenden gedachten aan eten stroomden continu door mijn hoofd. Ondanks het ritje langs de supermarkt en het stemmetje dat mij aanmoedigde lekkere chocolade te halen, wist ik mij te beheersen. Een klein glimlachje van trots kon er af. Eenmaal weer thuis, besloot ik toch iets te nemen. Een paar plakken kaas 1 ½ minuut in de magnetron. Flink wat roomkaas daarna er op en zacht laten worden. En eten maar. Je wilt niet weten hoe heerlijk het was. Tevreden met mijn redelijke beheersing, tenslotte geen chocolade gegeten, ging ik weer aan het werk. Toen wederhelft wilde lunchen, zat ik eigenlijk nog vol. Raar hè. Toch maar mee gegeten. Waarom? Moest ik bekennen dat ik al vol zat? Mee-eten was de makkelijkste weg.
Weer een bijzondere maaltijd. Salami met smeerkaas en rookvlees met roomkaas. Ooit gegeten? Ik wel. Erg lekker. Maar helemaal niet zo lekker als je vol frustraties zit en je partner een heerlijke boterham met een gebakken ei zit te eten. Waarom ik niet? Omdat ik last heb van ei en alle soorten graan. Ja, ja. En was dat nou maar alles. Maar ik heb ook last van hete pepers, paprika en alle schimmelproducten. En niet te vergeten, van alles waar veel histamine in zit. O ja, en laat ik niet vergeten dat fruit ook uit den boze is. Of ik nog wat kan eten? Jawel hoor, chocola!!! Verrukkelijk. Echt verrukkelijk. Alleen zo verdraaid lastig voor de kilo’s. Het schuldgevoel, het derde woord in deze reeks, kwam een goed uur later, na een halve zak (ja, een hele kon ik nog weerstaan) toffees (niet mijn lievelingseten, maar ik wilde niet aan de chocolade) en een reep chocolade met rozijnen en noten, omdat de halve zak snoep toch niet voldoende afweer was tegen een heerlijke reep echte melkchocolade. Chagrijnig en schuldig. Snoepen is de helft minder lekker als je beseft dat je al die kilo’s er ook zelf weer af moet zien te krijgen. Echt waar. Maar nog steeds zo lekker dat ik het er niet voor liet staan. Zelfs zo lekker, dat ik nog meer haalde. Nog een reep, nu met alleen nootjes, een kitkat sense (heel dom, want daar zit tarwe in) en een chocoladetoetje. En om toch de hele avond nog wat te eten te hebben, een doosje tic-tac. Mijn hele avond bleek echter kort te zijn, want om 21.00 uur schudde ik de laatste tic-tacjes uit het doosje. Alleen het chagrijn is er nog. En mijn dikke buik. Nog even doorgaan en ik pas maat 44-46 ook niet meer…