stroop, watten en mist

'Wat voel je dan?' Een veel gestelde vraag de laatste tijd. Een betere vraag dan: 'Hoe gaat het met je?' Ondertussen heb ik een flinke hekel aan die vraag gekregen. Wat moet ik daar op zeggen? Sociaal wenselijk antwoorden en zeggen: 'Prima!'? De waarheid zeggen? Met beide heb ik nogal moeite. Meestal maak ik er een grapje van of geef ik een positieve draai aan het geheel. 'Net als eerder,' is mijn nieuwste vinding.
Als het goed gaat, is het best fijn om daarover te praten. Anderen te laten delen in je vreugde, plezier, geluk of succes is heerlijk. Een keertje lekker klagen over iets vervelends of onplezierigs is ook zeer acceptabel en best prettig. Maandenlang geen positief nieuws hebben, zorgt er bij mij voor dat ik het liever niet over mezelf heb. Ik houd niet van klaagzangen. Daarnaast is het vrijwel onmogelijk om te snappen hoe het met mij gaat. Zelf begrijp ik het al niet, dus laat staan een ander. Als ik dan toch wel eens iets los laat, krijg ik al gauw allerlei onbegrip en adviezen om m'n oren. Dat is toch echt wel het laatste dat ik behoef. Dus zwijf ik in alle talen of vraag hoe het met de ander is. Vooral zwijgen doe ik graag. Mijn hoofd staat meestal niet zo naar vragen en luisteren. Voelt wel een beetje egoistisch. Maar meestal ontbreekt het mij aan puf om sociaal te zijn. Mijn hoofd zit nogal eens vol met een stroperige substantie die het denken belemmerd, mijn hersenen traag laat functioneren en zorgt voor een ver en wazig beeld van de wereld om mij heen. Op wat betere dagen zijn het slechts watten die de boel blokkeren. Lekker zacht en donzig. Beter dan de stroop, maar toch ook behoorlijk belemmerend. Soms is het slechts mistig en op hele goede dagen heb ik vele meters zicht. Dat zijn de dagen waarop ik mij herinner dat ik ook zelf sociaal kan zijn, vragen kan stellen en kan laten delen in mijn eigen plezier. Leuke dagen. Dagen om met volle teugen van te genieten.

zoet zijn

Hmm, het valt niet mee om alleen de weg naar gluten te bewandelen. De vrijheid van andere voeding lokt. De behoefte om eens een lekkere, zoete koek of een heerlijk gebakje te eten is alom aanwezig. En natuurlijk is een heerlijke koek niet genoeg. Net als twee of drie. Het hele pak moet leeg. Veel lekkerder, met gluten. Het doorbreken van het patroon om geen gluten te eten, zorgt voor het wankelen van de algehele discipline om niet te snoepen en niet de verkeerde dingen te eten. Ach, ik zucht er maar eens om. Er zijn ergere dingen. Als de weegschaal echter weer gestaag een stijgende lijn laat zien, komt enige frustratie om de hoek kijken. Het zal ook nooit over gaan, die behoefte aan zoet en snoepen. Soms maar gewoon even aan toegeven en dan weer terug naar het strenge regiem.

een beetje slim

Oh, wat is het soms toch moeilijk om van de chocolade af te blijven. En oh wat is het toch vervelend dat als je perse iets lekkers wilt eten, je het niet in huis hebt, omdat je anders het hele pak in een keer op zou eten (of al op hebt). Jaja. Daar heb ik nogal eens mee te kampen. Nu houd ik van creatieve oplossingen.
Dus heb ik mijn brein eens aangezwengeld van de week, waarna het bekende lampje ging branden.
Ik durfde zomaar een heel pak hagelslag te kopen, van 600 gram. Jaja! En het zit nog bijna helemaal vol, na drie dagen. Jaja! Niet te geloven. Maar wat is dan de oplossing? Nou... het pak staat op mijn werk, in de koffiekamer. Daar kom ik allereerst al niet elke dag. En als ik er al kom, dan toch zeker niet tien keer per dag. En als ik er dan al tien keer mocht komen, dan is er negen keer iemand anders aanwezig. En ja, een hele hand hagelslag naar binnen werken in het zicht van een ander... Nee, dat doe ik dan toch ook weer niet. de ultieme oplossing dus. Nu eet ik op werkdagen als toetje twee crackers met hagelslag. Erg lekker! En eerlijk gezegd: Meer dan genoeg!

gezoem

Ken je dat? Dat continue gezoem in je hoofd. Ergens op de achtergrond, bijna onhoorbaar, maar zeer dwingend. Of je wilt of niet, het gaat maar door. Boos worden helpt niet, net als smeken. Onderdrukken gaat niet. Wegpoetsen ook niet. Het zoemt maar door. Soms iets harder, soms bijna niet hoorbaar. Maar het blijft aanwezig. Je kunt het geen woorden noemen die worden gesproken. Het is meer een gevoel dan een geluid. Een zoemgevoel? Misschien is dat wel de beste omschrijving. Als ik het moet vertalen, klinkt het ongeveer zo: 'Je broek zit strak. Je bent vast dikker geworden. Wat heb je allemaal gegeten de afgelopen dagen? Weer zitten vreten? Chocolade, pepernoten, kaas, yoghurt, salade?' Onbewust ga ik daar tegenin en zoem terug. 'Valt best mee. Maar zestien pepernoten, oke, zeventien, want die ene had ik al op voordat het de oven in ging. Ja, wel een chocoladeletter. En een reep chocolade. Of waren het er twee? Maar verder heb ik helemaal niet veel gegeten. Heel netjes gedragen. Toch? Geen ander snoep, geen enorme maaltijden. Valt wel mee? Toch?' En zo zoemt het heen en weer. De hele dag door. Sijpelt door een prettig gevoel gevoel heen of een leuk moment. Houdt maar niet op.

Ik hou niet van zoemen!!!

Pepernoten

Al weken zie ik bij elke stap in de winkel pepernoten liggen. En wat nog erger is, de koek- en speculaaskruiden zijn alom verlokkend aanwezig. Heerlijke gevulde speculaas, speculaastaart, gevulde speculaaskoeken, pepernoten, banketstaven, boterletters en ga zo maar door. Verboden etenswaar. Eigenlijk driedubbel verboden.
1. Er zitten gluten in. 2. Ik krijg van deegwaren erg snel weer honger. 3. Het zijn nogal dikmakers he.
Wekenlang heb ik mezelf kunnen inhouden. Vandaag echter, werd het mij teveel. Uit ervaring weet ik dat pepernoten zo gemaakt zijn. Ik bedacht mezelf niet lang. Vijftig gram glutenvrij meel, 20 gram boter, 20 gram bruine suiker, speculaaskruiden, bakpoeder en een beetje water. Binnen een kwartier lagen er zestien pepernoten op de bakplaat. Een half uur later waren ze op. Lekker? Hmm, niet vies. Maar echt zo lekker als ik dacht? Nee, dat niet. Spijt, hmm, eigenlijk wel. Zeker omdat ik nu nog meer trek heb gekregen. Tja, soms lukt het even niet om verstandig te zijn.

Zucht

Ja, dat heb ik. Zucht naar eten. Lekker eten. Zoet eten. Heel erge zucht. Er is niets zoets voor mij in huis. Wel lekkere kano's. Maar daar zitten gluten in die niet zo van mij houden. Elke keer als ik een kopje heet water pak, kijken deze mij verlekkerd aan. Hiertegen kan ik echter wel standhouden. De kasten al verschillende keren doorgekeken. Maar er is echt weinig lekkers. Eigenlijk alleen wat sojayoghurt met maisvlokken. En dat moet lekker zijn? Nou ja, in ieder geval te eten. De zucht verdwijnt daar echter niet door. Juist een hongergevoel meldt zich daardoor aan. Mijn zucht na die extra bak yoghurt maar bedwongen. Zuchten helpt beter dan toegeven aan deze zucht. Had ik maar echt iets lekkers in huis...

Lef!

Tot mijn grote verrassing is er een nieuw tijdschrift op de markt: Lef magazine. Zaterdag heb ik er een gekocht. Wat ik tot nu toe heb gelezen, spreekt mij, eetverslaafde, bijzonder aan. Een aanrader voor iedereen die iets met een verslaving of een verslaafde te maken heeft. Openheid over verslavingen, duidelijkheid over verslaving als ziekte, respect voor de mens achter de verslaafde, interessante artikelen en boeiende verhalen! Ik vind de titel geweldig. Je moet echt lef hebben om zoiets uit te geven en ik vind het gedurfd om met een oplage van 20.000 te beginnen. Mij hebben ze al overtuigd van de waarde van hun blad. Was dit er maar eerder geweest. Het zal zeker een positieve bijdrage leveren aan de discussie rond verslavingen en de mens achter de verslaafde!

Lekker stom

Chocolade, een mens kan niet zonder. Ik tenminste niet. De titel van mijn boek is 'Levenslang' en o zo passend heeft de vormgever een reep chocolade op de voorkant afgebeeld. Ik had het niet beter kunnen bedenken. Vanochtend in de supermarkt kon ik de verleiding niet weerstaan. Dit keer geen chocoladesnack. - Helaas heb ik namelijk ontdekt dat melkchocolade niet iets is dat mijn lichaam prettig vindt. Vermoeidheid gaat dan direct een rol spelen. Daarom sinds kort over op pure chocolade. Niet echt het allerlekkerste, maar toch wel lekker genoeg om er geen weerstand aan te kunnen bieden. - Daar stond ik dan. Even aarzelde ik, maar toen greep ik een pak xxl chocolade hagelslag uit het rek. Een goede uitvinding. Lekkere grote 'korrels', heerlijk knapperig! En op glutenvrije crackers smaakt dat werkelijk heerlijk. 'Straks lekker als lunch van genieten', dacht ik. Het is nog geen lunchtijd, maar ik heb er inmiddels al van genoten. Een handjevol. En toen nog een en nog een. En het aloude gevoel van 'stom, stom stom' kwam natuurlijk boven. Maar, lekker was het wel. En stom ook. Maar toch lekker. En stom...

Tja...

Nu maar afleiding gezocht in werken. Dat helpt altijd!

Levenslang, als eten je vriend en je vijand is

Verwacht:

Levenslang, als eten je vriend en je vijand is

Uitgeverij Gopher
www.gopher.nl

Ingrid Overeem is lerares op een basisschool. Ze is een leuke juf, die er plezier in heeft met kinderen om te gaan en ze op een uitnodigende manier kennis met de wereld te laten maken.
Als dat haar leven zou bepalen, zou Ingrid een gelukkig mens zijn.
Het tegendeel is waar: van jongsaf aan kampt Ingrid met overgewicht. Dat gegeven stuurt haar hele leven, het leven van alledag, maar ook het beeld van haar verleden en dat van haar toekomst.

Toch kiest ze er niet voor zich te verstoppen; ze gaat het gevecht aan met de medische stand, die haar steeds niet goed weet te helpen met haar voedselintoleranties, met de onhandige soms spottende opmerkingen in haar omgeving, maar vooral met zichzelf.

Zo ontmoeten we de paradox: Ingrid is ongehoord strijdbaar, moedig en vasthoudend. Als het aan haar inzet zou liggen, dan was het probleem van het overgewicht verholpen. Maar het venijn zit in de ontmoediging, meestal van artsen en therapeuten afkomstig. Zij geven hoop en laten hoop bijna even zo vaak verbleken. Eigenlijk is zij hun jojo.

Niettemin laat Ingrid zich altijd slechts tijdelijk uit het veld slaan. Eigenlijk heeft ze ook maar weinig nodig om weer moed te vatten, ze is allerminst veeleisend, met heel weinig tevreden.

Wie dit boek leest, raakt onder de indruk van Ingrids lotgevallen, van haar krachtige karakter en van de duivel die eetverslaving heet. Wie dit boek leest, gaat ook van Ingrid houden.

Ingesprektoon

Het gesprek met mezelf heb ik beeindigd. Ik kan mezelf overal voor uitmaken. Dat doe ik dan ook al twee dagen. Stom, stom, stom. Nu moet ik weer moed verzamelen om te beginnen. En beginnen, dat is het moeilijkste. De verbinding is verbroken. Die herstellen is de zwaarste klus. Waar haal ik de energie vandaan?

Blijven redeneren

Al een week en een dag....
Bij alles wat mijn neus voorbij komt, ga ik met mezelf in gesprek. Niet doen. Ja maar... Niet doen. Ja, maar... Niet doen, want.... Oke! En zodoende nog geen chocolaatje, zak vol noten, chips of andere lekkernij genuttigd. Best tevreden over mezelf!

Chocolade, chagrijn en schuldgevoel

Chocolade, chagrijn en schuldgevoel. Drie woorden die deze dag treffend omschrijven. Het begon zo mooi allemaal vandaag. Voor de laatste keer uitproberen of ik tegen maïswafels kon. Dat was de opzet. De eerste wafel met leverworst was meer dan lekker. Zowel de wafel als de levenworst smaakten naar veel meer. De tweede wafel ging met evenveel genot naar binnen. Nog steeds kon ik mij goed beheersen en slechts twee plakjes leverworst belandden op de derde wafel. Eigenlijk wist ik het antwoord toen al. De trek bleef. De trek werd eigenlijk erger dan voordat ik begon met eten. Een veeg teken dat ik helaas maar al te goed heb leren kennen de afgelopen anderhalf jaar. Trek tijdens het eten betekent: fout eten gegeten! Van chagrijn, ja, daar komt het eerste woord van deze dag te voorschijn, heb ik nog een wafel met roomkaas en leverworst gegeten. Deze keer zat er al een wat nare bijsmaak aan. Het vertrouwen in de goede afloop van de maaltijd nam flink af. Een uur later wist ik het zeker. Ik had echt al weer trek. Omdat ik echter nog steeds stevig in mijn schoenen stond, beheerste ik mij. Afleiding genoeg. Auto naar de garage. Even naar de bouwmarkt. Eenmaal weer thuis begon echter zowel mijn buik als mijn eetstemmetje aan mij te knagen. Niet veel later had ik het heerlijke stuk runderbraadlap dat nog over was van gister, opgewarmd en opgegeten. Werken voor mijn opleiding, gaf daarna afleiding. Het telefoontje dat de auto weer klas was, onderbrak mijn concentratie om niet aan eten te denken. Wederhelft bracht mij weer bij de garage. Duizenden gedachten aan eten stroomden continu door mijn hoofd. Ondanks het ritje langs de supermarkt en het stemmetje dat mij aanmoedigde lekkere chocolade te halen, wist ik mij te beheersen. Een klein glimlachje van trots kon er af. Eenmaal weer thuis, besloot ik toch iets te nemen. Een paar plakken kaas 1 ½ minuut in de magnetron. Flink wat roomkaas daarna er op en zacht laten worden. En eten maar. Je wilt niet weten hoe heerlijk het was. Tevreden met mijn redelijke beheersing, tenslotte geen chocolade gegeten, ging ik weer aan het werk. Toen wederhelft wilde lunchen, zat ik eigenlijk nog vol. Raar hè. Toch maar mee gegeten. Waarom? Moest ik bekennen dat ik al vol zat? Mee-eten was de makkelijkste weg.
Weer een bijzondere maaltijd. Salami met smeerkaas en rookvlees met roomkaas. Ooit gegeten? Ik wel. Erg lekker. Maar helemaal niet zo lekker als je vol frustraties zit en je partner een heerlijke boterham met een gebakken ei zit te eten. Waarom ik niet? Omdat ik last heb van ei en alle soorten graan. Ja, ja. En was dat nou maar alles. Maar ik heb ook last van hete pepers, paprika en alle schimmelproducten. En niet te vergeten, van alles waar veel histamine in zit. O ja, en laat ik niet vergeten dat fruit ook uit den boze is. Of ik nog wat kan eten? Jawel hoor, chocola!!! Verrukkelijk. Echt verrukkelijk. Alleen zo verdraaid lastig voor de kilo’s. Het schuldgevoel, het derde woord in deze reeks, kwam een goed uur later, na een halve zak (ja, een hele kon ik nog weerstaan) toffees (niet mijn lievelingseten, maar ik wilde niet aan de chocolade) en een reep chocolade met rozijnen en noten, omdat de halve zak snoep toch niet voldoende afweer was tegen een heerlijke reep echte melkchocolade. Chagrijnig en schuldig. Snoepen is de helft minder lekker als je beseft dat je al die kilo’s er ook zelf weer af moet zien te krijgen. Echt waar. Maar nog steeds zo lekker dat ik het er niet voor liet staan. Zelfs zo lekker, dat ik nog meer haalde. Nog een reep, nu met alleen nootjes, een kitkat sense (heel dom, want daar zit tarwe in) en een chocoladetoetje. En om toch de hele avond nog wat te eten te hebben, een doosje tic-tac. Mijn hele avond bleek echter kort te zijn, want om 21.00 uur schudde ik de laatste tic-tacjes uit het doosje. Alleen het chagrijn is er nog. En mijn dikke buik. Nog even doorgaan en ik pas maat 44-46 ook niet meer…