een beetje slim

Oh, wat is het soms toch moeilijk om van de chocolade af te blijven. En oh wat is het toch vervelend dat als je perse iets lekkers wilt eten, je het niet in huis hebt, omdat je anders het hele pak in een keer op zou eten (of al op hebt). Jaja. Daar heb ik nogal eens mee te kampen. Nu houd ik van creatieve oplossingen.
Dus heb ik mijn brein eens aangezwengeld van de week, waarna het bekende lampje ging branden.
Ik durfde zomaar een heel pak hagelslag te kopen, van 600 gram. Jaja! En het zit nog bijna helemaal vol, na drie dagen. Jaja! Niet te geloven. Maar wat is dan de oplossing? Nou... het pak staat op mijn werk, in de koffiekamer. Daar kom ik allereerst al niet elke dag. En als ik er al kom, dan toch zeker niet tien keer per dag. En als ik er dan al tien keer mocht komen, dan is er negen keer iemand anders aanwezig. En ja, een hele hand hagelslag naar binnen werken in het zicht van een ander... Nee, dat doe ik dan toch ook weer niet. de ultieme oplossing dus. Nu eet ik op werkdagen als toetje twee crackers met hagelslag. Erg lekker! En eerlijk gezegd: Meer dan genoeg!

gezoem

Ken je dat? Dat continue gezoem in je hoofd. Ergens op de achtergrond, bijna onhoorbaar, maar zeer dwingend. Of je wilt of niet, het gaat maar door. Boos worden helpt niet, net als smeken. Onderdrukken gaat niet. Wegpoetsen ook niet. Het zoemt maar door. Soms iets harder, soms bijna niet hoorbaar. Maar het blijft aanwezig. Je kunt het geen woorden noemen die worden gesproken. Het is meer een gevoel dan een geluid. Een zoemgevoel? Misschien is dat wel de beste omschrijving. Als ik het moet vertalen, klinkt het ongeveer zo: 'Je broek zit strak. Je bent vast dikker geworden. Wat heb je allemaal gegeten de afgelopen dagen? Weer zitten vreten? Chocolade, pepernoten, kaas, yoghurt, salade?' Onbewust ga ik daar tegenin en zoem terug. 'Valt best mee. Maar zestien pepernoten, oke, zeventien, want die ene had ik al op voordat het de oven in ging. Ja, wel een chocoladeletter. En een reep chocolade. Of waren het er twee? Maar verder heb ik helemaal niet veel gegeten. Heel netjes gedragen. Toch? Geen ander snoep, geen enorme maaltijden. Valt wel mee? Toch?' En zo zoemt het heen en weer. De hele dag door. Sijpelt door een prettig gevoel gevoel heen of een leuk moment. Houdt maar niet op.

Ik hou niet van zoemen!!!

Chocolade?

Inmiddels ben ik zeven dagen verder dan dag 1. Dag 1 heb ik eerlijk gezegd niet volgehouden. Ik heb mij tegoed gedaan aan heerlijke glutenvrije koekjes. Maar... de chocolade heb ik laten staan. En ook op dag 2 en 3. En hoe groot de drang soms ook is, met geen vinger heb ik het tot en met vandaag aangeraakt. Nou ja, dat is niet helemaal waar. Ik heb het wel aangeraakt. Zelfs zaterdag 2 pakken hagelslag en een grote reep chocolade gekocht. Niet voor mezelf. Voor gezellig bezoek. De chocolade is bijna op, maar niet door mij genuttigd! En de pakken hagelslag staan nog keurig in de kast. Ik kan er zomaar afblijven. Heerlijk!

Weegschaal

Tja, misschien is alleen de titel al genoeg? Schokkend hoog vandaag, de wijzer. Niet echt verbazingwekkend, maar wel vervelend bevestigend. Vannacht, al piekerend, besloten vandaag maar weer eens te starten. Eindelijke wat moed verzameld om er weer tegenaan te gaan.
Vandaag is dus dag 1. Keurig ontbeten met een een glutenvrije tosti kaas en tussendoor slechts een cracker met pindakaas. Geen pakken hageslag, stukken chocolade of andere zoetigheden. Nog weinig fiducie in eigen kunnen. Hopelijk haal ik zonder kleerscheuren dag 2.

Lekker stom

Chocolade, een mens kan niet zonder. Ik tenminste niet. De titel van mijn boek is 'Levenslang' en o zo passend heeft de vormgever een reep chocolade op de voorkant afgebeeld. Ik had het niet beter kunnen bedenken. Vanochtend in de supermarkt kon ik de verleiding niet weerstaan. Dit keer geen chocoladesnack. - Helaas heb ik namelijk ontdekt dat melkchocolade niet iets is dat mijn lichaam prettig vindt. Vermoeidheid gaat dan direct een rol spelen. Daarom sinds kort over op pure chocolade. Niet echt het allerlekkerste, maar toch wel lekker genoeg om er geen weerstand aan te kunnen bieden. - Daar stond ik dan. Even aarzelde ik, maar toen greep ik een pak xxl chocolade hagelslag uit het rek. Een goede uitvinding. Lekkere grote 'korrels', heerlijk knapperig! En op glutenvrije crackers smaakt dat werkelijk heerlijk. 'Straks lekker als lunch van genieten', dacht ik. Het is nog geen lunchtijd, maar ik heb er inmiddels al van genoten. Een handjevol. En toen nog een en nog een. En het aloude gevoel van 'stom, stom stom' kwam natuurlijk boven. Maar, lekker was het wel. En stom ook. Maar toch lekker. En stom...

Tja...

Nu maar afleiding gezocht in werken. Dat helpt altijd!

Chocolade, chagrijn en schuldgevoel

Chocolade, chagrijn en schuldgevoel. Drie woorden die deze dag treffend omschrijven. Het begon zo mooi allemaal vandaag. Voor de laatste keer uitproberen of ik tegen maïswafels kon. Dat was de opzet. De eerste wafel met leverworst was meer dan lekker. Zowel de wafel als de levenworst smaakten naar veel meer. De tweede wafel ging met evenveel genot naar binnen. Nog steeds kon ik mij goed beheersen en slechts twee plakjes leverworst belandden op de derde wafel. Eigenlijk wist ik het antwoord toen al. De trek bleef. De trek werd eigenlijk erger dan voordat ik begon met eten. Een veeg teken dat ik helaas maar al te goed heb leren kennen de afgelopen anderhalf jaar. Trek tijdens het eten betekent: fout eten gegeten! Van chagrijn, ja, daar komt het eerste woord van deze dag te voorschijn, heb ik nog een wafel met roomkaas en leverworst gegeten. Deze keer zat er al een wat nare bijsmaak aan. Het vertrouwen in de goede afloop van de maaltijd nam flink af. Een uur later wist ik het zeker. Ik had echt al weer trek. Omdat ik echter nog steeds stevig in mijn schoenen stond, beheerste ik mij. Afleiding genoeg. Auto naar de garage. Even naar de bouwmarkt. Eenmaal weer thuis begon echter zowel mijn buik als mijn eetstemmetje aan mij te knagen. Niet veel later had ik het heerlijke stuk runderbraadlap dat nog over was van gister, opgewarmd en opgegeten. Werken voor mijn opleiding, gaf daarna afleiding. Het telefoontje dat de auto weer klas was, onderbrak mijn concentratie om niet aan eten te denken. Wederhelft bracht mij weer bij de garage. Duizenden gedachten aan eten stroomden continu door mijn hoofd. Ondanks het ritje langs de supermarkt en het stemmetje dat mij aanmoedigde lekkere chocolade te halen, wist ik mij te beheersen. Een klein glimlachje van trots kon er af. Eenmaal weer thuis, besloot ik toch iets te nemen. Een paar plakken kaas 1 ½ minuut in de magnetron. Flink wat roomkaas daarna er op en zacht laten worden. En eten maar. Je wilt niet weten hoe heerlijk het was. Tevreden met mijn redelijke beheersing, tenslotte geen chocolade gegeten, ging ik weer aan het werk. Toen wederhelft wilde lunchen, zat ik eigenlijk nog vol. Raar hè. Toch maar mee gegeten. Waarom? Moest ik bekennen dat ik al vol zat? Mee-eten was de makkelijkste weg.
Weer een bijzondere maaltijd. Salami met smeerkaas en rookvlees met roomkaas. Ooit gegeten? Ik wel. Erg lekker. Maar helemaal niet zo lekker als je vol frustraties zit en je partner een heerlijke boterham met een gebakken ei zit te eten. Waarom ik niet? Omdat ik last heb van ei en alle soorten graan. Ja, ja. En was dat nou maar alles. Maar ik heb ook last van hete pepers, paprika en alle schimmelproducten. En niet te vergeten, van alles waar veel histamine in zit. O ja, en laat ik niet vergeten dat fruit ook uit den boze is. Of ik nog wat kan eten? Jawel hoor, chocola!!! Verrukkelijk. Echt verrukkelijk. Alleen zo verdraaid lastig voor de kilo’s. Het schuldgevoel, het derde woord in deze reeks, kwam een goed uur later, na een halve zak (ja, een hele kon ik nog weerstaan) toffees (niet mijn lievelingseten, maar ik wilde niet aan de chocolade) en een reep chocolade met rozijnen en noten, omdat de halve zak snoep toch niet voldoende afweer was tegen een heerlijke reep echte melkchocolade. Chagrijnig en schuldig. Snoepen is de helft minder lekker als je beseft dat je al die kilo’s er ook zelf weer af moet zien te krijgen. Echt waar. Maar nog steeds zo lekker dat ik het er niet voor liet staan. Zelfs zo lekker, dat ik nog meer haalde. Nog een reep, nu met alleen nootjes, een kitkat sense (heel dom, want daar zit tarwe in) en een chocoladetoetje. En om toch de hele avond nog wat te eten te hebben, een doosje tic-tac. Mijn hele avond bleek echter kort te zijn, want om 21.00 uur schudde ik de laatste tic-tacjes uit het doosje. Alleen het chagrijn is er nog. En mijn dikke buik. Nog even doorgaan en ik pas maat 44-46 ook niet meer…