loempia's, glutenvrij, eivrij, melkvrij, lactosevrij

Nodig:
12 vellen rijstpapier (doorsnee +/- 20 cm)
40 gram ontbijtspek (niet perse nodig overigens)
100 gram kipfilet of 100 gram tahoe (tofu)
150 gram tauge
3 bladen paksoi of 75 gram witte kool
beetje olie
beetje 'no egg' of ander papje waarmee je de loempia's zo nodig dicht kunt smeren, of gewoon een ei, als je dat wel mag eten

Bestrooi de kipfilet (tahoe) met peper en zout en eventeel knoflook. Doe een beetje olie in een koekenpan en bak de kipfilet (tahoe) gaar. Laat het zoveel mogelijk uitlekken op een stuk keukenpapier. Snijd de kipfilet/ tahoe vervolgens in hele kleine stukjes. Snijd ook het spek in kleine stukjes. Was de paksoi/ kool en snijd dit in reepjes. Was ook de tauge. Laat beide goed drogen.

Maak een papje van de 'no egg'. Twee theelepels 'no egg' en 2 a 3 eetlepels water bij elkaar doen en goed roeren.

Bedek een bakplaat met bakpapier of vet de bakplaat in. Maak een veel rijstpapier zacht door het nat te maken. Als het dun en plakkerig wordt, kun je het gebruiken.
Doe een klein handjevol groente, spek, vlees / tahoe op het rijstvel. Vouw een vierde deel van het rijstvel erover. Vouw de zijkanten ook naar binnen. Smeer nu alles even aan met het papje of het ei. Rol de loempia verder op. Bestrijk deze licht met wat olie en leg het op de bakplaat.

Verwarm de oven voor op ongeveer 240 graden. Zet de loempia's eerst middenin de oven en bak ze aan beide zijden vijf minuten. Zet daarna de bakplaat bovenin de oven en bak ze aan beide kanten nog ongeveer 10 minuten.

Eet smakelijk!

Pannenkoek (2) glutenvrij, eivrij, lactosevrij, melkvrij

Nodig:
100 gram maismeel
200 gram gierstmeel
15 gram (rijst) olie
800 ml koolzuurhoudend water
30 gram 'no egg' (ei vervanger)
halve theelepel zout

Meng eerst het meel, het zout en de 'no egg' door elkaar. Voeg daarna het koolzuurdoudende water in gedeeltes toe. Goed roeren. Roer daarna de olie erdoor. Ga met het bakken hetzelfde te werk als bij de andere soorten pannenkoeken.
Als je geen 'no egg' hebt, kun je dit ook weglaten of eventueel vervangen door een half zakje wijnsteenbakpoeder.

pannenkoeken (1), glutenvrij, eivrij, lactosevrij, melkvrij

Hier een eerste recept voor pannenkoeken van mijn kant. Omdat ik zelf geen gluten kan eten en in het meeste glutenvrije brood E412 zit (guargom), waar ik ook niet tegen kan, ben ik op zoek gegaan naar iets dat brood kan vervangen. Ik maak nu pannenkoeken van verschillende soorten meel, hele dunne koeken. Daar houd ik van. Hou je meer van dikkere soorten, gebruik dan wat minder water. Meer smaak kun je er in brengen door ei toe te voegen (als je dat wel mag eten), of (lactosevrije) melk, rijstmelk, sojamelk, havermelk, kokosmelk of wat voor melk dan ook. En natuurlijk kun je er dingen doorheen bakken als spekjes, kaas, uitje, paprika, tomaat enz. Maar dat laat ik allemaal aan je eigen fantasie over.

Wat je nodig hebt:
400 gram boekweitmeel
1 zakje (wijnsteen) bakpoeder
1200 ml koolzuurhoudend water
zout (halve theelepel)
(kokos) olie

Roer de bakpoeder, het meel en het zout door elkaar. Voeg dan een vierde deel van het water toe. Roer het geheel goed door, zodat er geen klontjes blijven bestaan. Voeg een eetlepel olie toe en daarna telkens een deel van het water, tot er een dun beslag is ontstaan.
Smeer de koekenpannen met een kwastje in met olie. De eerste keer mag je redelijk wat olie gebruiken. Verhit de pannen op de hoogste stand, tot deze goed warm zijn. Doe er een dunne laag beslag in en zet dan de hitte bron een tikje zachter. Ik heb een keramische plaat. Deze kan tot 9, maar zet ik op 7. Het beslag moet namelijk wel goed gaar worden en naar mijn idee duurt dat iets langer bij glutenvrij meel. Als het beslag loslaat van de pan en bruin kleurt, kun je het omdraaien.
Eventueel kun je met het kwastje na het omdraaien de pannenkoek nog iets met olie bestrijken. Meestal zal dit niet nodig zijn. Als de pannenkoek klaar is en uit de pan, kun je met het kwastje weer een klein beetje olie erin doen. En verder bakken maar. Eet smakelijk!

Raar?

Nog vijf dagen en een ontbijt... Echt aftellen. Nee, niet tot het vakantie is. De glutenvolle dagen tel ik af. Wel bijzonder eigenlijk. Vier jaar geleden kwam er uit een onderzoek dat ik tijdelijk geen gluten mocht eten. Dat heb ik keurig vol gehouden, maar het verlangen naar een lekkere croissant, een heerlijke bruine volkoren boterham, een lekker koekje enzovoort waren groot. Nu eet ik al 8 weken voeding met gluten. Verplicht in verband met onderzoek naar coeliakie. De eerste dagen was het heerlijk. Echt genieten! En makkelijk. Wel de mogelijkheid om ergens zomaar te lunchen of een product te eten waarin gluten zijn verwerkt. Dat is echt heel prettig. Echter de staat van zijn waarin ik nu verkeer, vergalt de lust om een lekkere boterham te eten volledig. M'n ene been voor de andere zetten kost al moeite. Nadenken is welhaast niet mogelijk en dat is toch best lastig als je iets meer wilt doen dan op de bank zitten. Bedenken wat ik ga eten is al bijna te moeilijk. Tja ...
Daarom tel ik echt de dagen af. En als uit het darmonderzoek niet komt dat ik coeliakie heb (wat mij zeer zou verbazen) dan toch ben ik niet van plan om voorlopig ook maar iets aan gluten te gaan eten. De croissantjes en koekjes kunnen mij echt gestolen worden. Liever raar eten dan me raar voelen.

gevulde groentensoep

Tja, het ene moment ben je verstandiger dan het andere. Afgelopen week was ik even klaar met het omhoogschuiven van de wijzer op de weegschaal. Het eten van normaal brood (met gluten dus) veroorzaakt een zeer akelig hongergevoel. Dat begint na de eerste boterham en blijft de hele dag dringend aanwezig. Om daar vanaf te komen, besloot ik een lekker soepje te maken.

koolhydraatarme, glutenvrije, lactosevrije tomaten groentesoep
(mocht je overgevoelig zijn voor histamine, dan kun je de tomaten weglaten en bijvoorbeeld uien toevoegen)
4 bladen paksoi
1 winterwortel
6 tomaten
peterselie (1 handje minimaal)
basilicum (een paar takjes)
selderij (1 handje)
evt. 2 blokjes bouillon, ook te vervangen door meer peterselie, selderij en lavas (maggiplant)
6 snijbonen
2 handenvol peultjes
evt. een ons rundergehakt
evt. twee handenvol (glutenvrije) pasta, bijv. spaghetti of macaroni
rijstmelk
zout en peper naar smaak

Je kunt natuurlijk ook andere groentes toevoegen.

Was alle groente en snijd deze in grove stukken.
Doe twee liter kokend water in een pan en voeg de groente toe. Doe er eventueel twee bouillon blokjes bij. Als de groentes niet onder staan, voeg dan water toe, tot het onder staat.
Laat het tien minuten zachtjes koken. Voeg dan de eventuele pasta toe en laat de pan met deksel een minuut of tien staan.
Mix met een staafmixer o.i.d. alles tot een gladde massa. Voeg een a twee kopjes rijstmelk toe (havermelk of amandelmelk kan ook), afhankelijk van wat je lekker vindt. Mix het geheel nog even, zodat de rijstmelk goed is vermengd met de rest. Breng de soep weer aan de kook. Voeg eventueel een ons gehaktballetjes toe. Wacht tot het opnieuw kookt en doe dan het gas uit. Een kwartiertje laten staan en klaar is je soep. Je kunt eventueel nog wat peterselie op de soep leggen als je het in een kom of bord hebt gedaan. Staat leuk en is gezond.

Eet smakelijk!

geslaagd

Hoe blij kan een mens zijn met de diagnose 'lactose-intolerantie'? Heel blij in mijn geval. Het telefoontje van de arts met de uitslag, zorgde voor een gevoel van erkenning. Eindelijk bevestiging van mijn problemen met voeding. 'U heeft zeker wel veel bijwerkingen gehad?' Ja, ja, ja!
Ook voor het gen onderzoek ben ik geslaagd. Ik heb een gen dat bij mensen met coeliakie (glutenintolerantie) voorkomt. Het wil nog niet zeggen dat ik dus coeliakie heb, maar de kans erop is wel groter dan wanneer ik dat gen niet had. Ook een bevestiging, al is het dan nog geen definitieve. Ik ben blij, heel blij.

Spoorzoeken

Met een suffe blik pak ik mijn lawaaimakende mobieltje op. Tien over zes. Na een aantal ongecoordineerde bewegingen is het alarm uit. Moeizaam stap ik uit bed, waarna ik toiletspullen pak. Zoals altijd gaat dat bijzonder traag. Voorzichtig daal ik de trap af. Rob, druk printend en etend, kijkt op. 'Zo, jij ziet er helder uit!' Ik grijns hem vriendelijk toe en stap de badkamer in. De korte douchepartij is zeer verfrissend. Even later schuif ik aan tafel. Een broodje eten is vandaag niet nodig, beter gezegd verboden zelfs. 'Om acht uur moet u hier nuchter zijn.' Voorlopig moet ik het dus even met een glas water doen.

Ruim voor acht uur sta ik bij de balie van het lab. Anne was zo sympathiek om mij naar het ziekenhuis te brengen. Eventjes geen OV nodig. Best prettig. 'Mevrouw Overeem?' Als ik opkijk zie ik een vriendelijk ogende, kleine vrouw bij de ingang van het lab staan. Met mijn koffertje achter me aan slepend, loop ik op haar toe. Ze gaat me voor naar een van de 'prikkamers' alwaar ik mag plaatsnemen. Deze keer echter geen buisjes en naalden. Ookal begin ik daar aan te wennen en val ik zelfs niet meer flauw van een prik, best fijn dat dat nu even niet hoeft. Een kartonnen kokertje wordt op een soort thermometerachtig apparaat geplaatst. Daar moet ik in blazen. Denkend aan mijn zanglessen adem ik stevig in, span mijn middenrif en blaas rustig uit. Een beetje scheef kijkend kan ik zien dat de meter oploopt tot 28. Als mijn adem op is, schrijft de laborante wat gegevens op, doet iets met het kokertje en verzoekt mij opnieuw te blazen. Deze keer loopt het op tot 23. Weer wordt een en ander genoteerd. Nu krijg ik een plastic beker aangereikt met daarin een drankje dat eruit ziet als nogal slappe aanmaaklimonade. Het smaakt niet echt vies, maar lekker is het ook zeker niet. Als ik denk klaar te zijn, krijg ik nog een bekertje met hetzelfde goedje. 'Ik zal u even de toiletten wijzen. Door dit lactosedrankje kan het zijn dan uw darmen gaan opspelen. Dan zie ik u over een half uurtje terug.' Met mijn koffertje op sleeptouw zoek ik een geschikte zitplaats. Ik vind het voor nu even voldoende om 'mensen te kijken'. Tijdens het wachten voel ik dat mijn buik zich aan het opblazen is, maar enig aandrang om naar de wc te gaan, is er niet.
De tweede blaasresultaten zijn vrijwel gelijk aan de eerste. Ik mag mijn koffertje daar laten staan en bezoek de wc. Misschien gaat er wat druk van mijn buik af. Helaas. In de spiegel zie ik twee roodomrande ogen in een zeer wazig gezicht. Het lijkt wel alsof ik stoned ben. Ik neem opnieuw plaats op een bank en probeer te bedenken wat ik precies van deze test afweet. Iemand heeft mij gezegd dat ik boven de 25 moest scoren. Maar dat had ik bij het begin al, klopt dit dan wel? Bij de derde ronde vat ik moed en vraag of mij uitgelegd kan worden wat de cijfertjes betekenen. 'Dat kan ik wel, maar dat mag ik niet.' Op mijn teleurgestelde blik wordt uitgelegd dat een eventuel 'verkeerde' uitleg van de laborant later voor problemen kan zorgen. Ik knik begrijpend, maar baal flink. Wat betekent het dat het metertje nu oploopt naar 75?
De laatste keer moet ik een uur wachten. Ik besluit een kopje heet water te nemen en op mijn mobiel nog eens te zoeken naar de lactose test. Al snel ben ik er achter dat er tussen de beginwaarde en de eindwaarde van de test minstens 30 punten verschil moet zitten als er sprake zou kunnen zijn van een lactoseintolerantie. Tussen de 25 en 75 zit natuurlijk 50 punten, maar echt overtuigend vind ik dat niet. Als ik verder lees zie ik dat je een dag van te voren geen uien, paprika en nog wat andere groentes mag eten in verband met een vertekend beeld van de beginwaarde. Verdorie! Omdat ik toch wist dat ik me vandaag slecht zou voelen door het lactose drankje, had ik me daar nou net wel aan bezondigd. Bah! Uit mijn tas diep ik het foldertje van het ziekenhuis op over de test, maar er staat echt niets in over uien en paprika. Wat nu? Me zorgen makend loop ik voor de zoveelste keer naar de wc. Het opgeblazen gevoel neemt echter nog steeds niet af. Ik drentel wat heen en weer om de tijd te doden. Net voordat het uur voorbij is, moet ik weer naar de wc. Deze keer levert het wel wat op. Ik schaam me rot voor de stank, helemaal als ik m'n  handen sta te wassen en er iemand op 'mijn' wc gaat zitten.
Gespannen ga ik voor de laatste keer op de stoel zitten. Ik concentreer me op mijn ademhaling, neem een enorme teug en blaas zo rustig en lang mogelijk uit. De meter loopt als een razende op. De honderd vliegt voorbij en even later zelfs de tweehonderd. Als ik het metertje teruggeef, zie ik de verbaasde blik van de laborante. 'Nou, het is geloof ik niet zo raar dat ik me zo beroerd voel he als ik melkproducten eet?' Ze knikt bevestigend en zegt dat bij sommige mensen er ondanks alles niets uit komt. Opluchting. Bij mij dus wel. Eindelijk een eerste mogelijkheid tot erkenning. Een eerste spoor naar de werkelijke oorzaak van de voedselproblemen.

Even later zit ik weer op het toilet. Als ik binnen ben hoor ik een aantal maal de deur open gaan. Staat er een rij? Bijna durf ik het hokje niet te verlaten. Met een afgewend hoofd schiet ik naar buiten en was vliegensvlug mijn handen. Dan is het tijd voor een beloning. Met een heerlijke, grote moorkop en een warm kaasbroodje schuif ik aan een tafeltje. Dat is lang geleden! Mmm. Het smaakt werkelijk verrukkelijk. Een half uurtje later begin ik een beetje zenuwachtig aan de treinreis die voor mij ligt. Hoe overleef ik dat met zo'n buik, zonder sporen achter te laten?

stroop, watten en mist

'Wat voel je dan?' Een veel gestelde vraag de laatste tijd. Een betere vraag dan: 'Hoe gaat het met je?' Ondertussen heb ik een flinke hekel aan die vraag gekregen. Wat moet ik daar op zeggen? Sociaal wenselijk antwoorden en zeggen: 'Prima!'? De waarheid zeggen? Met beide heb ik nogal moeite. Meestal maak ik er een grapje van of geef ik een positieve draai aan het geheel. 'Net als eerder,' is mijn nieuwste vinding.
Als het goed gaat, is het best fijn om daarover te praten. Anderen te laten delen in je vreugde, plezier, geluk of succes is heerlijk. Een keertje lekker klagen over iets vervelends of onplezierigs is ook zeer acceptabel en best prettig. Maandenlang geen positief nieuws hebben, zorgt er bij mij voor dat ik het liever niet over mezelf heb. Ik houd niet van klaagzangen. Daarnaast is het vrijwel onmogelijk om te snappen hoe het met mij gaat. Zelf begrijp ik het al niet, dus laat staan een ander. Als ik dan toch wel eens iets los laat, krijg ik al gauw allerlei onbegrip en adviezen om m'n oren. Dat is toch echt wel het laatste dat ik behoef. Dus zwijf ik in alle talen of vraag hoe het met de ander is. Vooral zwijgen doe ik graag. Mijn hoofd staat meestal niet zo naar vragen en luisteren. Voelt wel een beetje egoistisch. Maar meestal ontbreekt het mij aan puf om sociaal te zijn. Mijn hoofd zit nogal eens vol met een stroperige substantie die het denken belemmerd, mijn hersenen traag laat functioneren en zorgt voor een ver en wazig beeld van de wereld om mij heen. Op wat betere dagen zijn het slechts watten die de boel blokkeren. Lekker zacht en donzig. Beter dan de stroop, maar toch ook behoorlijk belemmerend. Soms is het slechts mistig en op hele goede dagen heb ik vele meters zicht. Dat zijn de dagen waarop ik mij herinner dat ik ook zelf sociaal kan zijn, vragen kan stellen en kan laten delen in mijn eigen plezier. Leuke dagen. Dagen om met volle teugen van te genieten.

zoet zijn

Hmm, het valt niet mee om alleen de weg naar gluten te bewandelen. De vrijheid van andere voeding lokt. De behoefte om eens een lekkere, zoete koek of een heerlijk gebakje te eten is alom aanwezig. En natuurlijk is een heerlijke koek niet genoeg. Net als twee of drie. Het hele pak moet leeg. Veel lekkerder, met gluten. Het doorbreken van het patroon om geen gluten te eten, zorgt voor het wankelen van de algehele discipline om niet te snoepen en niet de verkeerde dingen te eten. Ach, ik zucht er maar eens om. Er zijn ergere dingen. Als de weegschaal echter weer gestaag een stijgende lijn laat zien, komt enige frustratie om de hoek kijken. Het zal ook nooit over gaan, die behoefte aan zoet en snoepen. Soms maar gewoon even aan toegeven en dan weer terug naar het strenge regiem.

echt genieten

De helft van het alfabet heb ik inmiddels volgemaakt. Arts M afgelopen week geconsulteerd. Een paar weken geleden arts L en dat was wel de meest bijzondere arts die ik tot dusverre heb bezocht. Ik kan toch werkelijk aardig kletsen, maar toch durf ik te stellen dat ik niet meer dan 1/3 deel van het consult aan het woord ben geweest. Wat ik al die tijd aan heb moeten horen is dat voedselintoleranties niets met de darmen te maken hebben en dat de enige oplossing voor mij gelegen is in een dieet dat arts L aanhangt, het paleontische dieet. We eten tegenwoordig verkeerde dingen. Vroeger at je wat de natuur te bieden had op dat moment. Dus in het voorjaar een paar eitjes, in de zomer wat granen, hier en daar wat noten en fruit en zo nu en dan een stukje vlees of vis. Verder vooral knollen en bladgroente. Terwijl ik deze informatie met enige herkenning (had ik niet ooit het oerdieet gevolgd) aan het verwerken was, deelde L mee dat het zo fijn was dat er tegenwoordig het hele jaar door bladgroente te krijgen was, zodat we dat het hele jaar konden eten. Tja... 
Arts M is een reguliere maag darm lever arts. Ook hij heeft geen echt idee wat er met mij is, maar wil wel door middel van onderzoek dingen uitsluiten. Dit lijkt mij een verstandige weg. Dus op naar een slokdarm, maag, dunne en dikke darm onderzoek. Of ik dan wel even tot die tijd gluten wil eten. En dan niet een koekje per dag, maar gewoon, de normale hoeveelheid. Slik, slik. Geen idee waar dat op uit zal draaien, maar dat ik er niet blij van word, moge duidelijk zijn. Maar goed, alles voor het goede doel, een gezonder leven. En het positieve: lekkere, echte pasta; heerlijk brood; een bakje kibbeling; wentelteefjes en ga zo maar door. Daar ga ik dan maar heerlijk van genieten.

Energie

He he, alleen dat woord typen is al lekker. Zowaar heb ik weer wat meer energie. En dat ook nog na een kleine boodschappenronde. Het is bijna niet te geloven, maar het voelt heerlijk. Ik zou bijna denken dat de B12 injecties iets positiefs gaan doen. Uit pure balorigheid ben ik aan het bakken geslagen. Op dit moment zit er in de oven een gluten- en eivrije gevulde speculaas. Of het te eten is, weet ik nog niet. De smaak van het deeg was oke, maar of het zal rijzen is nog even de vraag. Maar dat mag de pret niet drukken :))
Voor de liefhebber hieronder het recept.

(kleine) gevulde speculaas zonder ei, melk en gluten

75 gram boekweitmeel
25 gram maismeel
25 gram quinoameel
1/2 zakje bakpoeder
1 eetlepel speculaaskruiden
beetje zout
1 eetlepel water
75 gram bruine basterdsuiker
75 gram boter (halvarine van zonne pond)
150 gram amandelspijs

Meng alle ingredienten, behalve de amandelspijs, door elkaar. Let op! Dit gaat behoorlijk plakken.
Leg de helft van het deeg op bakfolie o.i.d. en verdeel het met een natte lepel (telkens weer nat maken) gelijkmatig over de hele bakplaat.
Maak de amandelspijs zo plat mogelijk. Leg deze op het deeg. Ook hierbij gaat aandrukken en verdelen makkelijker met een natgemaakte lepel.
Verdeel nu de rest van het deeg gelijkmatig over de amandelspijs. Strijk het geheel glad met een natte lepel. Als je het lekker vindt, kun je nog wat amandelschaafsel op de bovenkant leggen.
Schuif de bakplaat iets onder het midden in de oven. Na ongeveer 40 tot 50 minuten is de speculaas klaar. Eet smakelijk!

een beetje slim

Oh, wat is het soms toch moeilijk om van de chocolade af te blijven. En oh wat is het toch vervelend dat als je perse iets lekkers wilt eten, je het niet in huis hebt, omdat je anders het hele pak in een keer op zou eten (of al op hebt). Jaja. Daar heb ik nogal eens mee te kampen. Nu houd ik van creatieve oplossingen.
Dus heb ik mijn brein eens aangezwengeld van de week, waarna het bekende lampje ging branden.
Ik durfde zomaar een heel pak hagelslag te kopen, van 600 gram. Jaja! En het zit nog bijna helemaal vol, na drie dagen. Jaja! Niet te geloven. Maar wat is dan de oplossing? Nou... het pak staat op mijn werk, in de koffiekamer. Daar kom ik allereerst al niet elke dag. En als ik er al kom, dan toch zeker niet tien keer per dag. En als ik er dan al tien keer mocht komen, dan is er negen keer iemand anders aanwezig. En ja, een hele hand hagelslag naar binnen werken in het zicht van een ander... Nee, dat doe ik dan toch ook weer niet. de ultieme oplossing dus. Nu eet ik op werkdagen als toetje twee crackers met hagelslag. Erg lekker! En eerlijk gezegd: Meer dan genoeg!

gezoem

Ken je dat? Dat continue gezoem in je hoofd. Ergens op de achtergrond, bijna onhoorbaar, maar zeer dwingend. Of je wilt of niet, het gaat maar door. Boos worden helpt niet, net als smeken. Onderdrukken gaat niet. Wegpoetsen ook niet. Het zoemt maar door. Soms iets harder, soms bijna niet hoorbaar. Maar het blijft aanwezig. Je kunt het geen woorden noemen die worden gesproken. Het is meer een gevoel dan een geluid. Een zoemgevoel? Misschien is dat wel de beste omschrijving. Als ik het moet vertalen, klinkt het ongeveer zo: 'Je broek zit strak. Je bent vast dikker geworden. Wat heb je allemaal gegeten de afgelopen dagen? Weer zitten vreten? Chocolade, pepernoten, kaas, yoghurt, salade?' Onbewust ga ik daar tegenin en zoem terug. 'Valt best mee. Maar zestien pepernoten, oke, zeventien, want die ene had ik al op voordat het de oven in ging. Ja, wel een chocoladeletter. En een reep chocolade. Of waren het er twee? Maar verder heb ik helemaal niet veel gegeten. Heel netjes gedragen. Toch? Geen ander snoep, geen enorme maaltijden. Valt wel mee? Toch?' En zo zoemt het heen en weer. De hele dag door. Sijpelt door een prettig gevoel gevoel heen of een leuk moment. Houdt maar niet op.

Ik hou niet van zoemen!!!

Pepernoten

Al weken zie ik bij elke stap in de winkel pepernoten liggen. En wat nog erger is, de koek- en speculaaskruiden zijn alom verlokkend aanwezig. Heerlijke gevulde speculaas, speculaastaart, gevulde speculaaskoeken, pepernoten, banketstaven, boterletters en ga zo maar door. Verboden etenswaar. Eigenlijk driedubbel verboden.
1. Er zitten gluten in. 2. Ik krijg van deegwaren erg snel weer honger. 3. Het zijn nogal dikmakers he.
Wekenlang heb ik mezelf kunnen inhouden. Vandaag echter, werd het mij teveel. Uit ervaring weet ik dat pepernoten zo gemaakt zijn. Ik bedacht mezelf niet lang. Vijftig gram glutenvrij meel, 20 gram boter, 20 gram bruine suiker, speculaaskruiden, bakpoeder en een beetje water. Binnen een kwartier lagen er zestien pepernoten op de bakplaat. Een half uur later waren ze op. Lekker? Hmm, niet vies. Maar echt zo lekker als ik dacht? Nee, dat niet. Spijt, hmm, eigenlijk wel. Zeker omdat ik nu nog meer trek heb gekregen. Tja, soms lukt het even niet om verstandig te zijn.

Sporen

Tja, het zou de leeftijd kunnen zijn. Of is veertig nog wel een beetje jong om vergeetachtig te worden? Nou ja, de leeftijd zal ik er even buiten laten. Vergeetachtig ben ik wel. Tenminste, ik onthoud niet wat ik aan het doen ben.

Soms sta ik in de keuken, doe een kastje open en staar naar de inhoud, niet wetend wat ik daar moet hebben. Hoe ik m'n hersens ook inspan, het komt niet boven. Er komt zelfs helemaal niets boven. Blanco. Dan doe ik het kastje maar weer dicht. Met een wazige blik kijk ik naar wat ik aan het doen was. Even later valt het kwartje: ik wilde thee maken. Theezakje! Weer het kastje open. Geen theezakjes. Op. Even nieuwe pakken in de gangkast. Ik loop naar de gang en doe de meterkast open. Verdwaasd kijk ik naar de zak met oud plastic. Hier moet ik niet zijn. Maar wacht, de zak met oud plastic is heel vol. Die moet even verwisseld worden. Ik doe de zak dicht, zet deze tegen de muur en hang een nieuwe op. Wat deed ik hier eigenlijk? Terug in de keuken staat de waterkoker te borrelen. O ja, daarom was ik natuurlijk in de gang. In de voorraadkast moet ik even zoeken naar de juiste thee. Al zoekend kom ik een fles frisdrank tegen. Die hoort in de koelkast. Ik pak de thee en de fles en loop naar de keuken. Direct maar de fles wegzetten. Als ik door mijn kamer loop, op weg naar de schuur waar koelkast twee staat, zie ik mijn koormap liggen. Die moet ik ook nog op orde maken. Met de koormap in mijn handen loop ik terug naar de woonkamer. De map leg ik op tafel. Wat was ik ook al weer aan het doen? O ja, thee zetten. Waar zijn de zakjes nou? Waar ben ik geweest? Ik heb geen idee en pak een nieuw doosje uit de gangkast. Wat moet ik nog meer doen. Oja, eten ontdooien voor straks. Even later staat een warme maaltijd in de magnetron. Het water voor de thee zet ik weer even aan. Dan hoor ik dat de wasmachine bijna klaar is. Ik loop naar boven. Op het bed ontdek ik een stapel dekbedhoezen en lakens. Oeps, vergeten dat ik daar mee bezig was. Straks maar verder doen, nu eerst de was ophangen. Als de was bijna is opgehangen hoor ik gepiep. Huh? Oh, ships, de magnetron. Helemaal vergeten! Snel loop ik naar beneden. Daar vind ik een theezakje, weer afgekoeld water en een warme maaltijd. Ik plof neer op een stoel. Je zou doodmoe van jezelf worden...

Zucht

Ja, dat heb ik. Zucht naar eten. Lekker eten. Zoet eten. Heel erge zucht. Er is niets zoets voor mij in huis. Wel lekkere kano's. Maar daar zitten gluten in die niet zo van mij houden. Elke keer als ik een kopje heet water pak, kijken deze mij verlekkerd aan. Hiertegen kan ik echter wel standhouden. De kasten al verschillende keren doorgekeken. Maar er is echt weinig lekkers. Eigenlijk alleen wat sojayoghurt met maisvlokken. En dat moet lekker zijn? Nou ja, in ieder geval te eten. De zucht verdwijnt daar echter niet door. Juist een hongergevoel meldt zich daardoor aan. Mijn zucht na die extra bak yoghurt maar bedwongen. Zuchten helpt beter dan toegeven aan deze zucht. Had ik maar echt iets lekkers in huis...

Vrolijk?

Moet een blog vrolijk zijn? Al een tijdje vraag ik mij dat af. Moet het positief zijn? Met humor? Een droge noot? Het leest wel fijn. Biedt perspectief en hoop. Soms ben ik niet vrolijk. Soms heb ik er gewoon de pest in. Niet vandaag hoor. Vandaag valt wel mee. Gewoon moe, zoals altijd. Alweer honger, zoals zo vaak na het eten. Alweer duizend gedachten gewijd aan wat er toch mis kan zijn en het het anders zou moeten. Maar ook dat is normaal, voor mij. Nee, soms heb ik het helemaal gehad. Dan kan mijn lichaam mij gestolen worden. Dan is het leven even helemaal niet leuk. Dan ben ik een bommetje vol boosheid en frustraties om mijn onwillige lichaam. Vandaag niet. Vandaag is gewoon: moe en hongerig en te sukkelig om vijf stappen extra te zetten. Niet fijn, zeker niet. Maar zo loop ik al jaren, dus vandaag heb ik niks te klagen. Toch?

Doe toch chill!

Een gedenkwaardig bezoek

Zeer tijdig vertrok ik woensdag richting Dronten. Thuis had ik de routeplanner op mijn telefoon ingesteld, gecheckt of ik alles had, een kus aan wederwelft en daar ging ik. Gespannen. Wat zou dit bezoek mij brengen? Na twee minuten deed mijn routeplanner nog niets anders dan melden dat GPS werd gezocht. Zenuwachtig drukte ik op wat toetsen. Want waar de polikliniek in Dronten was, wist ik echt niet. Moest ik de westkant aanhouden, of de oostkant. Had ik toch maar eerst even op de kaart gekeken! Na nog wat geduld en gemopper, deed het ding nog niets. Auto aan de kant. Resetten. Nog niets. Wederhelft gebeld. 'Help! Welke kant van Dronten is het?' Na een telefoontje van wederhelft die het had opgezocht, ging ik weer verder. Na een goede vijf minuten kreeg ik pas echte schrik: verwijsbrief vergeten! Geschokt knalde ik de auto weer aan de kant. Allerlei doemsenario's vlogen door mijn hoofd. Moest ik nou weer 8 weken gaan wachten? 'Help! Verwijsbrief vergeten!' Na onnodig heen en weer gepraat en gedoe besloten we naar elkaar toe te rijden. Gefrustreerd draaide ik de auto en toog richting wederhelft en keek op de klok. Dat ging ik nooit meer halen. Balend en gefrustreerd zette ik de auto weer aan de kant. Ziekenhuis bellen. 'Ik ben m'n verwijskaart vergeten ...' Na wat voor mijn idee erg overbodige vragen kreeg ik de opmerking dat dat niet zo erg was. Ik kon gewoon komen. Wederhelft weer bellen. 'Deze telefoon is momenteel niet in gebruik.' Van frustratie kon ik de telefoon wel door de auto gooien. Niet gedaan, want de routeplanner deed het ineens wel. Ik besloot wederhelft te laten voor wat hij was en toch naar Dronten te rijden. Ik weet niet hoe ik er ben gekomen, maar wat bekeuringen zouden mij niet verbazen.
Gestressd en opgefokt stapte ik de polikliniek binnen. Een bijzonder aardige baliemedewerkster hielp mij. Even later plofte ik neer op een stoel. Snel een sms-je aan wederhelft. En nu maar hopen dat hij niet heel Lelystad aan het doorcrossen was...
'Mevrouw Overeem?' Dat was snel. Had het sms-je nog niet eens kunnen verzenden.
Zenuwachtig stapte ik naar binnen en begon spontaan te snotteren. 'Ik was zo opgefokt omdat ik mijn verwijsbrief vergeten was. Sorry', hikte ik. 'Doe toch chill, dat is toch helemaal geen probleem!' Verbouwereerd zat ik daar te snuffen en m'n tranen weg te duwen. Een bekertje water hielp voldoende om me aan het praten te krijgen. Vrij onsamenhangend deed ik mijn verhaal van moeheid, honger, concentratieproblemen en eetproblemen. 'Heeft u het gevoel dat u watten in uw hoofd heeft?' JA! 'Last van melk?' JA! En zo gingen we door. Geen enkele vraag over mijn psyche!!! (Deze man verdient een lintje, alleen al daarvoor!) 'Ik weet niet of ik u kan helpen, maar we gaan wel wat proberen.' Ik luisterde naar zijn uitleg en voelde me rustig worden. Deed ik nu chill?
Niet veel later zat ik in de wachtkamer voor het lab. Een regiment buisjes werd met mijn bloed gevuld. Weer in Lelystad toog ik naar de huisarts alwaar ik mijn eerste vitamine B12 injectie kreeg. De eerste van 16 in 8 weken tijd. 'U voelt zich hier zeer waarschijnlijk eerst slechter dan beter van!' Nou, dat laatste klopt. Maar dat heb ik er wel voor over, als het gaat helpen!

Hopelijk sluit dit jaar goed af en krijg ik weer wat van mijn energie terug. Een beetje vertrouwen heb ik wel weer. Ik houd me rustig en chill :)

Wat dan wel?

Tja, hoe zal ik het eens zeggen. Arts A zegt: 'Ik weet het niet.' Dus zoek ik arts B. Eerst vind ik een meneer B die hoopvol lijkt, maar niets nieuws te melden heeft dan wat vage opmerkingen. Ook meneer C is nogal vaag. Uiteindelijk vind ik mevrouw D en zij zegt dat het zus moet en met een jaar wel weer normaal is. Maar na 1 1/2 jaar is het nog steeds niet normaal, ondanks de extra door mevrouw D ingeroepen hulp van meneer E en verschillende onderzoeken. Dus besluit ik arts F te consulteren. Deze luistert naar mijn verhaal en sluit kort af met: 'Ik kan u niet helpen.' Ik krijg een verwijzing naar mevrouw G, dietiste. Mevrouw G biedt mij even hoop. Ik zal een dieet krijgen dat goed gaat werken, zij zal mij daarin begeleiden en samen gaan we zoeken naar het beste voor mij. Als een week later het dieet van mevrouw G binnenrolt vraag ik mij af of zij wel naar mij heeft geluisterd. Allerlei dieetadviezen kan ik niet uitvoeren omdat ik last heb van die voedingsmiddelen. Ze had nog wel twee goede boektips. Het eerste boek dat ik aanschaf brengt mij bij de adviezen van mevrouw H, dietiste. Deze opvolgend voel ik mij voor korte tijd vele malen beter. Maar op de lange termijn ondervangt het niet mijn algehele eetproblematiek en moeheid. Boek twee schaf ik aan en dit brengt mij bij meneer I. Deze meneer vertelt mij vol overtuiging de eerste keer wat ik moet doen. Ik doe dat. Onderzoekje erbij. Weinig kosten. Dat schept toch wat vertrouwen. Adviezen lijken te werken. Weer een gesprekje na een maand. Keurig opgevolgde adviezen. Het lijkt wat te verbeteren. Volgens meneer I moet ik mij na een maand of 9 weer prima voelen en eigenlijk alles kunnen eten. Blij, blij, blij. Maar ondanks de adviezen kan ik na die voldragen maanden nog steeds niet alles eten. De moeheid is stukken minder, maar de honger en overgevoeligheid is gelijk. Weer een gesprek met meneer I. Ineens blijk ik andere dingen te moeten doen. Ik begin het wat te wantrouwen. Na een tijdje nog een gesprekje met deze zelfde meneer. Het vertrouwen echter komt niet terug en ook niet mijn normale eetmogelijkheden. Op zoek dus naar een volgende. Mevrouw J komt in beeld, dietiste. Advies volgt. De twijfel echter knaagt voortdurend. Als de meneren en mevrouwen A t/m I niet weten wat goed voor mij is, waarom dan wel deze mevrouw J? Advies volgt. Tja, tja, tja. Weer minstens 8 weken een zwaar dieet volgen? En met wat als gevolg? Weer een mislukking? Waarom zou dit wel werken? Ten einde raad meneer I nog weer gebeld en uiteraard me suf gegoogeld. Voedingsadvies mevrouw J nog een keer uitgebreid gekeken, eigen boerenverstand gebruikt en bedacht dat ik het werkelijk niet meer weet. Meneer I had namelijk weer een nieuw verhaal. En mevrouw J geeft aan dat ik ook op voeding die zij heeft aangegeven als wel toegestaan toch verkeerd kan reageren. Ik bekijk het nog eens goed en constateer dat deze rood gemarkeerde voedingsmiddelen inderdaad voor verkeerde reacties zorgen. Ik ken ze en weet dat bij opeenstapeling van deze voedingsmiddelen dit gebeuren kan.
Ik pieker me weer suf, jank een potje hier en daar, scheld op alles van A t/m J en besluit mijn eigen weg maar even te volgen. Wat die weg ook moge zijn. Geen idee. Waar het toe zal leiden, of is het lijden? Ook geen idee. Met arts K, reguliere arts, een afspraak gemaakt. Is dit mijn nieuwe hoop of loopt mijn weg hier dood?

Hartige taart, glutenvrij, histamine arm en koolhydraatarm

250 gram geraspte (schapen) kaas jong
1 prei
2 middelgrote uien
250 gram tauge
zout
peper
knoflook
oregano
400 gram rundergehakt

Zet de oven aan op 200 graden. Leg een stuk bakpapier op een bakplaat. Strooi hierover ruim een derde van de kaas. Zorg dat dit goed is verdeeld. Zet dit eerst tien minuten onderin de oven. Zet het daarna 10 minuten midden in de oven. Als je oven ook een grillstand heeft, zet je het nu nog 2 minuten onder de grill.
Haal de bakplaat uit de oven en leg de kaasplak op het aanrecht om af te koelen.
Rul in een koekenpan het gehakt gaar (geen boter toevoegen). Voeg daarna de prei, uien, zout en kruiden toe. Bak het gaar. Doe dan nog zo'n 75 gram geraspte kaas erdoor. Goed roeren. Doe als laatste de gewassen tauge erdoor heen. Doe het gas uit en laat het even staan.

Bekleed een cakevorm of kleine tulband met de hard geworden kaas. Breek hiervoor stukken van de kaasplak af. Zorg dat alle kanten van de vorm bedekt zijn. Indien er gaten zijn, kun je met de kaasschaaf nog wat plakken kaas afsnijden en deze op de open plekken leggen.

Vul nu de vorm met het gehaktmengsel. Bedek het geheel met geraspte kaas. Zet de vorm ongeveer 20 minuten middenin de oven (200 graden).

Eet smakelijk!