Gado Gado

Soms doe je leuke ontdekkingen. Voor een gezellig bezoek van vrienden eens wat anders bedacht dan gourmet of barbecue: Gado gado. En het mooiste is, ik had er geen last van. Zelfgemaakte satesaus zonder chili o.i.d. Groente die ik kan eten. Geen rare kruiden erdoor. En het was heerlijk. Mijn geliefde wederhelft deed uiteraard het potje sambal alle eer aan. Maar ik heb genoten op de dag zelf en ook nog de dag erna toen ik fris en uitgerust opstond, zonder enig merkbaar gevolg. Oja, natuurlijk bij de Gadogado rijst gegeten. Met groenten, zonder kruiden (behalve peper en zout en ketjap). Heerlijk! Niet veel van gegeten, maar de smaak was prima. Echt genieten was dat!

Levenslang, als eten je vriend en je vijand is

Verwacht:

Levenslang, als eten je vriend en je vijand is

Uitgeverij Gopher
www.gopher.nl

Ingrid Overeem is lerares op een basisschool. Ze is een leuke juf, die er plezier in heeft met kinderen om te gaan en ze op een uitnodigende manier kennis met de wereld te laten maken.
Als dat haar leven zou bepalen, zou Ingrid een gelukkig mens zijn.
Het tegendeel is waar: van jongsaf aan kampt Ingrid met overgewicht. Dat gegeven stuurt haar hele leven, het leven van alledag, maar ook het beeld van haar verleden en dat van haar toekomst.

Toch kiest ze er niet voor zich te verstoppen; ze gaat het gevecht aan met de medische stand, die haar steeds niet goed weet te helpen met haar voedselintoleranties, met de onhandige soms spottende opmerkingen in haar omgeving, maar vooral met zichzelf.

Zo ontmoeten we de paradox: Ingrid is ongehoord strijdbaar, moedig en vasthoudend. Als het aan haar inzet zou liggen, dan was het probleem van het overgewicht verholpen. Maar het venijn zit in de ontmoediging, meestal van artsen en therapeuten afkomstig. Zij geven hoop en laten hoop bijna even zo vaak verbleken. Eigenlijk is zij hun jojo.

Niettemin laat Ingrid zich altijd slechts tijdelijk uit het veld slaan. Eigenlijk heeft ze ook maar weinig nodig om weer moed te vatten, ze is allerminst veeleisend, met heel weinig tevreden.

Wie dit boek leest, raakt onder de indruk van Ingrids lotgevallen, van haar krachtige karakter en van de duivel die eetverslaving heet. Wie dit boek leest, gaat ook van Ingrid houden.

recepten

Bij aanmelding als lid van een vereniging, gericht op voedselproblemen, kreeg ik een kookboek. Met enige reserve sloeg ik aan het bladeren. Kookboeken zijn meestal uitgebreid voorzien van recepten met paprika, ei, veel kruiden en andere dingen die ik vooral niet moet eten. Tot mijn verrassing ben ik tot nu toe slechts 1 ding tegengekomen dat ik niet kan eten: tarwe. Verder erg lekker klinkende recepten. De tarwe vervangen door glutenvrij meel en klaar ben ik. Tenminste, dat hoop ik. Nu ik eindelijk weer wat tijd heb, studie is bijna klaar, kan ik me weer op wat anders gaan richten. Koken? Enige weerstand voel ik daar wel bij. Zo vaak ben ik daarmee de mist in gegaan. Maar wat variatie in het eten, zou ook wel prettig zijn. Toch maar doen?

gevulde komkommer 2 (glutenvrij en koolhydraatarm)

Een kwart komkommer twee flinke eetlepels roomkaas bakje garnalen peper en zout Tja, zo makkelijk als wat. Komkommer wassen, doorsnijden en uithollen Garnalen, roomkaas en peper en zout goed mengen. Mengsel in de komkommer scheppen. Eet smakelijk!

gevulde komkommer (lekker als lunchgerecht)

een kwart komkommer
+/- 50 gram roomkaas
1/2 blikje tonijn op olie
1 kleine ui

Maak de komkommer schoon en snijd deze in de lengte doormidden.
Verwijder met een lepel de zaadjes en hol de komkommer uit.
Giet het grootste deel van de olie uit het blikje tonijn.
Doe de tonijn in een kom en voeg de roomkaas toe. Dit goed door elkaar mengen. Afhankelijk van je eigen smaak voeg je meer of minder roomkaas toe.
Snijd de ui in kleine stukjes en voeg deze aan de tonijn toe. Roer het goed door elkaar. Als je het lekker vind, kun je een beetje ketchup toevoegen of curry.
Schep deze tonijnsalade in de uitgeholde komkommer.

Eetsmakelijk!

Als je weinig kunt eten, ben je toch snel dankbaar met iets wat lekker is. Vandaag mezelf getrakteerd op een lekkere sate van varkenshaas. Zo nu en dan is dat heerlijk. Met pindasaus uiteraard. En heerlijke, knapperige komkommer. Door de echte fijnproevers zal mijn sate vast niet smaakvol zijn, maar voor mijn niet erg verwende smaakpapillen was het heerlijk. Geen koolhydraten, geen gluten en geen ander voedsel met mogelijkheden tot vervelende lichamelijke reacties. Gewoon lekker simpel. Genieten. Voor wie het ook wil proberen, het is binnen twintig minuten klaar.

1 varkenshaas
peper
zout
ketjap
pindakaas
olijfolie
knoflook
eventueel een uitje
komkommer

Haasje in stukjes snijden. Zout en peper er op doen.
Olie in de pan verhitten. Vlees aanbraden.
Een schuit ketjap toevoegen en het vlees een paar minuten door laten bakken, tot het net gaar is.

Ondertussen een flinke lepel pindakaas met een bodempje water in een pan doen.
Deze pan langzaam verwarmen. Knoflook en ketjap (eventueel ook zout en peper) toevoegen en doorroeren tot het een mooie gladde pap is.
Eventueel nog wat uitjes bakken.

Een halve komkommer in plakjes snijden.

Komkommer en vlees op een bord. Daarover de pindasaus.

Eet smakelijk.

een snelle, pastaloze pasta (glutenvrij)

1 pot biologische pastasaus (zonder gluten) (In tomaten zitten ook nog wel wat koolhydraten. Een halve pot pastasaus kan ook, maar dan krijg je een wat droger geheel. Wat meer groente is dan zeker lekker!)
300 gram gehakt
1 ui (of meer groentes als je wilt en is huis hebt)
geraspte kaas

Zet de pan op het fornuis en doe het gehakt er direct in.
Snijd de ui en voeg deze toe als het gehakt begint te bakken.
Roer het geheel door tot het gehakt rul is en de ui gefruit.
Voeg nu de pot saus toe en wat water.
Even lekker laten sudderen.

Beetje kaas op je bord en giet het er maar over. Bijna net zo lekker als met pasta erbij.