Raar?

Nog vijf dagen en een ontbijt... Echt aftellen. Nee, niet tot het vakantie is. De glutenvolle dagen tel ik af. Wel bijzonder eigenlijk. Vier jaar geleden kwam er uit een onderzoek dat ik tijdelijk geen gluten mocht eten. Dat heb ik keurig vol gehouden, maar het verlangen naar een lekkere croissant, een heerlijke bruine volkoren boterham, een lekker koekje enzovoort waren groot. Nu eet ik al 8 weken voeding met gluten. Verplicht in verband met onderzoek naar coeliakie. De eerste dagen was het heerlijk. Echt genieten! En makkelijk. Wel de mogelijkheid om ergens zomaar te lunchen of een product te eten waarin gluten zijn verwerkt. Dat is echt heel prettig. Echter de staat van zijn waarin ik nu verkeer, vergalt de lust om een lekkere boterham te eten volledig. M'n ene been voor de andere zetten kost al moeite. Nadenken is welhaast niet mogelijk en dat is toch best lastig als je iets meer wilt doen dan op de bank zitten. Bedenken wat ik ga eten is al bijna te moeilijk. Tja ...
Daarom tel ik echt de dagen af. En als uit het darmonderzoek niet komt dat ik coeliakie heb (wat mij zeer zou verbazen) dan toch ben ik niet van plan om voorlopig ook maar iets aan gluten te gaan eten. De croissantjes en koekjes kunnen mij echt gestolen worden. Liever raar eten dan me raar voelen.

Spoorzoeken

Met een suffe blik pak ik mijn lawaaimakende mobieltje op. Tien over zes. Na een aantal ongecoordineerde bewegingen is het alarm uit. Moeizaam stap ik uit bed, waarna ik toiletspullen pak. Zoals altijd gaat dat bijzonder traag. Voorzichtig daal ik de trap af. Rob, druk printend en etend, kijkt op. 'Zo, jij ziet er helder uit!' Ik grijns hem vriendelijk toe en stap de badkamer in. De korte douchepartij is zeer verfrissend. Even later schuif ik aan tafel. Een broodje eten is vandaag niet nodig, beter gezegd verboden zelfs. 'Om acht uur moet u hier nuchter zijn.' Voorlopig moet ik het dus even met een glas water doen.

Ruim voor acht uur sta ik bij de balie van het lab. Anne was zo sympathiek om mij naar het ziekenhuis te brengen. Eventjes geen OV nodig. Best prettig. 'Mevrouw Overeem?' Als ik opkijk zie ik een vriendelijk ogende, kleine vrouw bij de ingang van het lab staan. Met mijn koffertje achter me aan slepend, loop ik op haar toe. Ze gaat me voor naar een van de 'prikkamers' alwaar ik mag plaatsnemen. Deze keer echter geen buisjes en naalden. Ookal begin ik daar aan te wennen en val ik zelfs niet meer flauw van een prik, best fijn dat dat nu even niet hoeft. Een kartonnen kokertje wordt op een soort thermometerachtig apparaat geplaatst. Daar moet ik in blazen. Denkend aan mijn zanglessen adem ik stevig in, span mijn middenrif en blaas rustig uit. Een beetje scheef kijkend kan ik zien dat de meter oploopt tot 28. Als mijn adem op is, schrijft de laborante wat gegevens op, doet iets met het kokertje en verzoekt mij opnieuw te blazen. Deze keer loopt het op tot 23. Weer wordt een en ander genoteerd. Nu krijg ik een plastic beker aangereikt met daarin een drankje dat eruit ziet als nogal slappe aanmaaklimonade. Het smaakt niet echt vies, maar lekker is het ook zeker niet. Als ik denk klaar te zijn, krijg ik nog een bekertje met hetzelfde goedje. 'Ik zal u even de toiletten wijzen. Door dit lactosedrankje kan het zijn dan uw darmen gaan opspelen. Dan zie ik u over een half uurtje terug.' Met mijn koffertje op sleeptouw zoek ik een geschikte zitplaats. Ik vind het voor nu even voldoende om 'mensen te kijken'. Tijdens het wachten voel ik dat mijn buik zich aan het opblazen is, maar enig aandrang om naar de wc te gaan, is er niet.
De tweede blaasresultaten zijn vrijwel gelijk aan de eerste. Ik mag mijn koffertje daar laten staan en bezoek de wc. Misschien gaat er wat druk van mijn buik af. Helaas. In de spiegel zie ik twee roodomrande ogen in een zeer wazig gezicht. Het lijkt wel alsof ik stoned ben. Ik neem opnieuw plaats op een bank en probeer te bedenken wat ik precies van deze test afweet. Iemand heeft mij gezegd dat ik boven de 25 moest scoren. Maar dat had ik bij het begin al, klopt dit dan wel? Bij de derde ronde vat ik moed en vraag of mij uitgelegd kan worden wat de cijfertjes betekenen. 'Dat kan ik wel, maar dat mag ik niet.' Op mijn teleurgestelde blik wordt uitgelegd dat een eventuel 'verkeerde' uitleg van de laborant later voor problemen kan zorgen. Ik knik begrijpend, maar baal flink. Wat betekent het dat het metertje nu oploopt naar 75?
De laatste keer moet ik een uur wachten. Ik besluit een kopje heet water te nemen en op mijn mobiel nog eens te zoeken naar de lactose test. Al snel ben ik er achter dat er tussen de beginwaarde en de eindwaarde van de test minstens 30 punten verschil moet zitten als er sprake zou kunnen zijn van een lactoseintolerantie. Tussen de 25 en 75 zit natuurlijk 50 punten, maar echt overtuigend vind ik dat niet. Als ik verder lees zie ik dat je een dag van te voren geen uien, paprika en nog wat andere groentes mag eten in verband met een vertekend beeld van de beginwaarde. Verdorie! Omdat ik toch wist dat ik me vandaag slecht zou voelen door het lactose drankje, had ik me daar nou net wel aan bezondigd. Bah! Uit mijn tas diep ik het foldertje van het ziekenhuis op over de test, maar er staat echt niets in over uien en paprika. Wat nu? Me zorgen makend loop ik voor de zoveelste keer naar de wc. Het opgeblazen gevoel neemt echter nog steeds niet af. Ik drentel wat heen en weer om de tijd te doden. Net voordat het uur voorbij is, moet ik weer naar de wc. Deze keer levert het wel wat op. Ik schaam me rot voor de stank, helemaal als ik m'n  handen sta te wassen en er iemand op 'mijn' wc gaat zitten.
Gespannen ga ik voor de laatste keer op de stoel zitten. Ik concentreer me op mijn ademhaling, neem een enorme teug en blaas zo rustig en lang mogelijk uit. De meter loopt als een razende op. De honderd vliegt voorbij en even later zelfs de tweehonderd. Als ik het metertje teruggeef, zie ik de verbaasde blik van de laborante. 'Nou, het is geloof ik niet zo raar dat ik me zo beroerd voel he als ik melkproducten eet?' Ze knikt bevestigend en zegt dat bij sommige mensen er ondanks alles niets uit komt. Opluchting. Bij mij dus wel. Eindelijk een eerste mogelijkheid tot erkenning. Een eerste spoor naar de werkelijke oorzaak van de voedselproblemen.

Even later zit ik weer op het toilet. Als ik binnen ben hoor ik een aantal maal de deur open gaan. Staat er een rij? Bijna durf ik het hokje niet te verlaten. Met een afgewend hoofd schiet ik naar buiten en was vliegensvlug mijn handen. Dan is het tijd voor een beloning. Met een heerlijke, grote moorkop en een warm kaasbroodje schuif ik aan een tafeltje. Dat is lang geleden! Mmm. Het smaakt werkelijk verrukkelijk. Een half uurtje later begin ik een beetje zenuwachtig aan de treinreis die voor mij ligt. Hoe overleef ik dat met zo'n buik, zonder sporen achter te laten?

stroop, watten en mist

'Wat voel je dan?' Een veel gestelde vraag de laatste tijd. Een betere vraag dan: 'Hoe gaat het met je?' Ondertussen heb ik een flinke hekel aan die vraag gekregen. Wat moet ik daar op zeggen? Sociaal wenselijk antwoorden en zeggen: 'Prima!'? De waarheid zeggen? Met beide heb ik nogal moeite. Meestal maak ik er een grapje van of geef ik een positieve draai aan het geheel. 'Net als eerder,' is mijn nieuwste vinding.
Als het goed gaat, is het best fijn om daarover te praten. Anderen te laten delen in je vreugde, plezier, geluk of succes is heerlijk. Een keertje lekker klagen over iets vervelends of onplezierigs is ook zeer acceptabel en best prettig. Maandenlang geen positief nieuws hebben, zorgt er bij mij voor dat ik het liever niet over mezelf heb. Ik houd niet van klaagzangen. Daarnaast is het vrijwel onmogelijk om te snappen hoe het met mij gaat. Zelf begrijp ik het al niet, dus laat staan een ander. Als ik dan toch wel eens iets los laat, krijg ik al gauw allerlei onbegrip en adviezen om m'n oren. Dat is toch echt wel het laatste dat ik behoef. Dus zwijf ik in alle talen of vraag hoe het met de ander is. Vooral zwijgen doe ik graag. Mijn hoofd staat meestal niet zo naar vragen en luisteren. Voelt wel een beetje egoistisch. Maar meestal ontbreekt het mij aan puf om sociaal te zijn. Mijn hoofd zit nogal eens vol met een stroperige substantie die het denken belemmerd, mijn hersenen traag laat functioneren en zorgt voor een ver en wazig beeld van de wereld om mij heen. Op wat betere dagen zijn het slechts watten die de boel blokkeren. Lekker zacht en donzig. Beter dan de stroop, maar toch ook behoorlijk belemmerend. Soms is het slechts mistig en op hele goede dagen heb ik vele meters zicht. Dat zijn de dagen waarop ik mij herinner dat ik ook zelf sociaal kan zijn, vragen kan stellen en kan laten delen in mijn eigen plezier. Leuke dagen. Dagen om met volle teugen van te genieten.

gevulde komkommer (lekker als lunchgerecht)

een kwart komkommer
+/- 50 gram roomkaas
1/2 blikje tonijn op olie
1 kleine ui

Maak de komkommer schoon en snijd deze in de lengte doormidden.
Verwijder met een lepel de zaadjes en hol de komkommer uit.
Giet het grootste deel van de olie uit het blikje tonijn.
Doe de tonijn in een kom en voeg de roomkaas toe. Dit goed door elkaar mengen. Afhankelijk van je eigen smaak voeg je meer of minder roomkaas toe.
Snijd de ui in kleine stukjes en voeg deze aan de tonijn toe. Roer het goed door elkaar. Als je het lekker vind, kun je een beetje ketchup toevoegen of curry.
Schep deze tonijnsalade in de uitgeholde komkommer.

Eetsmakelijk!

pizzabodem zonder ei en gluten en koolhydraatarm

Dit recept is voldoende voor de bodem van een mini springvorm. (1 persoon)
+/- 75 gram jonge kaas
+/- 30 gram roomkaas
scheutje heet water
eventueel knoflook, zout en peper

Rasp ongeveer 75 gram kaas. Doe dit in een mengkom. Voeg er ongeveer 30 gram roomkaas aan toe. Giet hierover een scheut heet water. Let op! Niet te veel water toevoegen, want dan duurt het bakken vele malen langer. Eventueel kun je knoflook, zout en peper voor de smaak toevoegen. Dan roeren tot het geheel redelijk glad wordt, maar geen papje dat je uit kunt gieten.
Schep dit mengsel op de bodem van je mini springvorm. Even goed verdelen.
Zet het geheel boven in een voorverwarmde oven (175 C) en bak het ongeveer 20 a 25 minuten. De bodem is goed als de bovenkant bruin begint te worden. Als je veel water hebt gebruikt, moet de bodem minstens 10 minuten langer in de oven, maar zet het dan niet helemaal bovenin, want dan verbrandt het.

Beleg de bodem met wat je lekker vindt. Nog een minuut of 20 in de oven, en klaar is een heerlijke, glutenvrije, eivrije, koolhydraatarme, goed vullende en smakelijke maaltijd.

lunch zonder gluten en ei

Gisteravond had ik geen zin om een lunchgerecht voor vandaag te maken. Soms... is het gewoon even genoeg. Vanochtend daarom snel iets in elkaar geflansd. En het smaakte nog goed ook. Collega's snoven de heerlijke geur op en keken jaloers. Een van hen wilde het wel eens maken, maar was bang voor de vele calorieen. Daarom heb ik die maar even uitgerekend. Dan weet je wat je opeet. En dat valt best mee.
De bereidingstijd is nog geen 10 minuten.

Nodig:
Een dinerbord vol plakjes kaas. Als je de kaas zelf snijdt, heb je minder nodig. Dus ook minder calorieen. Ik heb drie plakken voorgesneden kaas gebruikt. Dat is iets minder dan 100 gram. Ongeveer 370 calorieen. Als je het zelf snijdt, gebruik je denk ik nog geen 75 gram. Scheelt weer bijna 100 calorieen.
Dit bord een minuut of vijf in de magnetron. De kaas is pas bruikbaar als je het er in een stuk af kunt halen. Let op! Laat het er niet te lang in zitten, want dan krijg je het niet meer van het bord af. Een paar keer controleren tussendoor is aan te bevelen.
Op de kaas smeer je roomkaas, zo'n 25 gram (ongeveer 60 calorieen). Hierop leg je drie grote plakken vleeswaren, bijvoorbeeld corned beaf (ongeveer 100 calorieen). Dan weer een laagje roomkaas (ongeveer 60 calorieen). En dan nog een paar plakjes dungesneden vleeswaren als runderrookvlees (50 gram is 55 calorieen). Dan oprollen zoals je dat met een pannenkoek doet.
Bij elkaar zijn het zo'n 650 calorieen. Niet verkeerd voor een lunch, als je er vanuit gaat dat je 2000 calorieen mag eten per dag. Maar zoals ik als zei kun je op de kaas bezuinigen. Dat scheelt de moeite. En het vult toch wel, dus...

Koud opeten kan prima. Maar warm is het wel veel lekkerder. Je kunt er na het opwarmen ook nog wat plakjes komkommer op doen. Lekker knapperig!

Eet smakelijk!

lunchgerechten zonder deegwaren of ei

Deze zomer kwam ik, speurend naar handig materiaal voor koken en bakken, een mini springvorm tegen voor taart. Na enig aarzelen gekocht. Kon handig zijn, niet waar? En inderdaad, het is handig. Tijdens de vakantie goed gebruik van gemaakt. Want wat eet je als lunch (en ontbijt overigens ook) als je geen deeg kunt eten? Geen lekkere Italiaanse stokbroodjes in ieder geval. En pannenkoeken zijn ook uit den boze, evenals een gewoon bruin broodje. Om mezelf toch het plezier en genot te geven van lekkere maaltijden, heb ik heerlijke hartige taarten gebakken. De inhoud varieerde naar wat er in de koelkast voor handen was. En meestal smaakte het goed.
Weer thuisgekomen heb ik ook weer een en ander uitgeprobeerd, nu ook met gebruikmaking van de magnetron, welke we op vakantie niet tot onze beschikking hadden. De volgende heerlijke gerechten zijn er uitgerold:

Tonijnpizza
Leg een boterhambordje vol met plakjes kaas. Doe deze ongeveer 3 minuten in de magnetron. (Kijk uit bij het eruit halen, want het bord wordt erg warm. )
Vijftig gram kaas raspen, in een kom doen en ongeveer 50 gram roomkaas toevoegen. Scheut heet water erbij doen en roeren tot het een glad papje is geworden.
Dan doe je de gemagnetronde kaas op de bodem van de springvorm. Daarover doe je het kaasmengsel. Dit ongeveer 30 minuten in de oven (175 C).
Ondertussen bak je een uitje in wat roomboter of olijfolie. (Bij voorkeur met wat verse knoflook.) Daarna wat plakjes tomaat bakken.
Als de pizzabodem klaar is, kun je de uitjes en tomaat op de bodem leggen. Daarop doe je de inhoud van een uitgelekt blikje tonijn. Garneren met lekker veel geraspte kaas. Een minuut of 20 in de oven en dan is je heerlijke maaltijd klaar!
(Opwarmen in de magnetron op een later moment is ook heerlijk. Dan wordt de kaasbodem nog smakelijker!)

Hartige taart
Je maakt de bodem en de zijkanten door plakjes kaas te smelten in de magnetron. Voor een klein bord is ongeveer 3 1/2 minuut nodig op de heetste stand. (Maar dit zal per magnetron verschillen, dus even uitproberen!) De bodem is pas bruikbaar als de kaas niet meer zacht is als je het van het bord haalt. Bedek de taartvorm met deze kaas.
Bak groente die je lekker vindt in een beetje roomboter of olijfolie (Ik gebruik regelmatig prei, uit, tomaat, courgette, tauge en wortel.). Prei zorgt voor een hartige smaak. Gebruik je geen prei, dan is het belangrijk om vlees te gebruiken dat pittig is, bijvoorbeeld een of twee plakjes ontbijtspek. Je kunt voor de hartige smaak natuurlijk ook kruiden gebruiken, bijvoorbeeld knoflook. Je kunt dit gerecht zonder vlees eten, maar je kunt ook een pakje in kleine stukjes gesneden ham of kipfilet gebruiken. Gehakt is ook heerlijk. Als je geen vlees gebruikt, is het handig om tauge te gebruiken, dat geeft volume aan de taart.
Doe door de gebakken groenten (en vlees) ongeveer 50 gram roomkaas. (Roomkaas is bindend en geeft een lekkere smaak aan het geheel. Geen ei meer nodig!) Roer dit mengsel goed.
Schep het op de kaasbodem. Flink aandrukken. Als het boven de zijkant van de vorm uitkomt, is dat niet erg. Het zakt tijdens het bakken nog flink in. Garneer het geheel met geraspte kaas. Als de kaas lichtbruin wordt, is de taart klaar. (ongeveer 20 minuten) Bakken op 175 C is goed. Het duurt wel wat langer, maar het vet dat je hebt gebruikt, wordt dan niet omgezet in verkeerde vetten. (Bak je groenten en vlees dus ook niet op een te hoog vuur!)

Deze maaltijden zijn smakelijk, ruiken heerlijk en vullen goed.

Tip: Neem het eens mee naar je werk. Al je collega's zullen opmerkingen maken over de heerlijke geur en jaloerse blikken werpen op je lekkere maaltijd. En jij geniet, terwijl je een gezonde, goed vullende maaltijd eet en dus niet snel weer trek krijgt in een lekkere snack!

Overheerlijke appeltaart zonder gluten

In mijn zoektocht naar etenswaren waar ik goed tegen kon, heb ik veel geexperimenteerd. Uren heb ik in de keuken doorgebracht. Je wilt tenslotte wel eens wat anders eten dan een brok kaas of een stuk vlees. Hieronder een recept van een appeltaart op basis van notenmeel in plaats van tarwemeel. Bijzonder lekker, maar wel een ware calorieenbom!

APPELTAART (springvorm +/- 28 cm)
Ingrediënten
Bodem:
300 gram macadamia’s
100 gram roomboter
+/- 12 druppels stevia (In Europa mag dit officieel niet gebruikt worden als voedingsmiddel, in andere delen van de wereld wel. Gebruik is derhalve op eigen risico.) Ter vervanging van stevia kun je ook wat honing gebruiken of zoetmiddel.
+/- 125 ml room
Vulling:
1 kg appels, en een peer
+/- 150 gram rozijnen
+/- 50 ml room of melk

Bereiding
Wel de rozijnen in lauw water.
Smelt de roomboter. Rasp de macadamia’s fijn. Roer de room, de boter en de stevia door de geraspte macadamia’s. Laat dit even opstijven in de koelkast.
Was de appels en schil de peer. Ontdoe ze van hun klokhuizen en snijd alles in stukjes. Voeg de rozijnen en de room aan de appelstukjes toe en roer dit even door elkaar.
Bedek de bodem en de zijkanten van de ingevette springvorm (+/- 28 cm) met de macadamiamix. Let op, het plakt heel erg. Dat is normaal. Wil je op de appels ook wat deeg hebben, dan moet je wat deeg daarvoor bewaren.
Schep daarna het appelmengsel op de bodem en druk dit aan. Als je deeg hebt bewaart, kun je dit op de appelmix scheppen.
Zet de taart in de voorverwarmde oven (175 C) en bak deze gaar in ongeveer 45 minuten.