Nodig:
12 vellen rijstpapier (doorsnee +/- 20 cm)
40 gram ontbijtspek (niet perse nodig overigens)
100 gram kipfilet of 100 gram tahoe (tofu)
150 gram tauge
3 bladen paksoi of 75 gram witte kool
beetje olie
beetje 'no egg' of ander papje waarmee je de loempia's zo nodig dicht kunt smeren, of gewoon een ei, als je dat wel mag eten
Bestrooi de kipfilet (tahoe) met peper en zout en eventeel knoflook. Doe een beetje olie in een koekenpan en bak de kipfilet (tahoe) gaar. Laat het zoveel mogelijk uitlekken op een stuk keukenpapier. Snijd de kipfilet/ tahoe vervolgens in hele kleine stukjes. Snijd ook het spek in kleine stukjes. Was de paksoi/ kool en snijd dit in reepjes. Was ook de tauge. Laat beide goed drogen.
Maak een papje van de 'no egg'. Twee theelepels 'no egg' en 2 a 3 eetlepels water bij elkaar doen en goed roeren.
Bedek een bakplaat met bakpapier of vet de bakplaat in. Maak een veel rijstpapier zacht door het nat te maken. Als het dun en plakkerig wordt, kun je het gebruiken.
Doe een klein handjevol groente, spek, vlees / tahoe op het rijstvel. Vouw een vierde deel van het rijstvel erover. Vouw de zijkanten ook naar binnen. Smeer nu alles even aan met het papje of het ei. Rol de loempia verder op. Bestrijk deze licht met wat olie en leg het op de bakplaat.
Verwarm de oven voor op ongeveer 240 graden. Zet de loempia's eerst middenin de oven en bak ze aan beide zijden vijf minuten. Zet daarna de bakplaat bovenin de oven en bak ze aan beide kanten nog ongeveer 10 minuten.
Eet smakelijk!
Posts tonen met het label lactoseintolerantie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label lactoseintolerantie. Alle posts tonen
donderdag 23 augustus 2012
Pannenkoek (2) glutenvrij, eivrij, lactosevrij, melkvrij
Nodig:
100 gram maismeel
200 gram gierstmeel
15 gram (rijst) olie
800 ml koolzuurhoudend water
30 gram 'no egg' (ei vervanger)
halve theelepel zout
Meng eerst het meel, het zout en de 'no egg' door elkaar. Voeg daarna het koolzuurdoudende water in gedeeltes toe. Goed roeren. Roer daarna de olie erdoor. Ga met het bakken hetzelfde te werk als bij de andere soorten pannenkoeken.
Als je geen 'no egg' hebt, kun je dit ook weglaten of eventueel vervangen door een half zakje wijnsteenbakpoeder.
100 gram maismeel
200 gram gierstmeel
15 gram (rijst) olie
800 ml koolzuurhoudend water
30 gram 'no egg' (ei vervanger)
halve theelepel zout
Meng eerst het meel, het zout en de 'no egg' door elkaar. Voeg daarna het koolzuurdoudende water in gedeeltes toe. Goed roeren. Roer daarna de olie erdoor. Ga met het bakken hetzelfde te werk als bij de andere soorten pannenkoeken.
Als je geen 'no egg' hebt, kun je dit ook weglaten of eventueel vervangen door een half zakje wijnsteenbakpoeder.
pannenkoeken (1), glutenvrij, eivrij, lactosevrij, melkvrij
Hier een eerste recept voor pannenkoeken van mijn kant. Omdat ik zelf geen gluten kan eten en in het meeste glutenvrije brood E412 zit (guargom), waar ik ook niet tegen kan, ben ik op zoek gegaan naar iets dat brood kan vervangen. Ik maak nu pannenkoeken van verschillende soorten meel, hele dunne koeken. Daar houd ik van. Hou je meer van dikkere soorten, gebruik dan wat minder water. Meer smaak kun je er in brengen door ei toe te voegen (als je dat wel mag eten), of (lactosevrije) melk, rijstmelk, sojamelk, havermelk, kokosmelk of wat voor melk dan ook. En natuurlijk kun je er dingen doorheen bakken als spekjes, kaas, uitje, paprika, tomaat enz. Maar dat laat ik allemaal aan je eigen fantasie over.
Wat je nodig hebt:
400 gram boekweitmeel
1 zakje (wijnsteen) bakpoeder
1200 ml koolzuurhoudend water
zout (halve theelepel)
(kokos) olie
Roer de bakpoeder, het meel en het zout door elkaar. Voeg dan een vierde deel van het water toe. Roer het geheel goed door, zodat er geen klontjes blijven bestaan. Voeg een eetlepel olie toe en daarna telkens een deel van het water, tot er een dun beslag is ontstaan.
Smeer de koekenpannen met een kwastje in met olie. De eerste keer mag je redelijk wat olie gebruiken. Verhit de pannen op de hoogste stand, tot deze goed warm zijn. Doe er een dunne laag beslag in en zet dan de hitte bron een tikje zachter. Ik heb een keramische plaat. Deze kan tot 9, maar zet ik op 7. Het beslag moet namelijk wel goed gaar worden en naar mijn idee duurt dat iets langer bij glutenvrij meel. Als het beslag loslaat van de pan en bruin kleurt, kun je het omdraaien.
Eventueel kun je met het kwastje na het omdraaien de pannenkoek nog iets met olie bestrijken. Meestal zal dit niet nodig zijn. Als de pannenkoek klaar is en uit de pan, kun je met het kwastje weer een klein beetje olie erin doen. En verder bakken maar. Eet smakelijk!
Wat je nodig hebt:
400 gram boekweitmeel
1 zakje (wijnsteen) bakpoeder
1200 ml koolzuurhoudend water
zout (halve theelepel)
(kokos) olie
Roer de bakpoeder, het meel en het zout door elkaar. Voeg dan een vierde deel van het water toe. Roer het geheel goed door, zodat er geen klontjes blijven bestaan. Voeg een eetlepel olie toe en daarna telkens een deel van het water, tot er een dun beslag is ontstaan.
Smeer de koekenpannen met een kwastje in met olie. De eerste keer mag je redelijk wat olie gebruiken. Verhit de pannen op de hoogste stand, tot deze goed warm zijn. Doe er een dunne laag beslag in en zet dan de hitte bron een tikje zachter. Ik heb een keramische plaat. Deze kan tot 9, maar zet ik op 7. Het beslag moet namelijk wel goed gaar worden en naar mijn idee duurt dat iets langer bij glutenvrij meel. Als het beslag loslaat van de pan en bruin kleurt, kun je het omdraaien.
Eventueel kun je met het kwastje na het omdraaien de pannenkoek nog iets met olie bestrijken. Meestal zal dit niet nodig zijn. Als de pannenkoek klaar is en uit de pan, kun je met het kwastje weer een klein beetje olie erin doen. En verder bakken maar. Eet smakelijk!
zondag 8 juli 2012
gevulde groentensoep
Tja, het ene moment ben je verstandiger dan het andere. Afgelopen week was ik even klaar met het omhoogschuiven van de wijzer op de weegschaal. Het eten van normaal brood (met gluten dus) veroorzaakt een zeer akelig hongergevoel. Dat begint na de eerste boterham en blijft de hele dag dringend aanwezig. Om daar vanaf te komen, besloot ik een lekker soepje te maken.
koolhydraatarme, glutenvrije, lactosevrije tomaten groentesoep
(mocht je overgevoelig zijn voor histamine, dan kun je de tomaten weglaten en bijvoorbeeld uien toevoegen)
4 bladen paksoi
1 winterwortel
6 tomaten
peterselie (1 handje minimaal)
basilicum (een paar takjes)
selderij (1 handje)
evt. 2 blokjes bouillon, ook te vervangen door meer peterselie, selderij en lavas (maggiplant)
6 snijbonen
2 handenvol peultjes
evt. een ons rundergehakt
evt. twee handenvol (glutenvrije) pasta, bijv. spaghetti of macaroni
rijstmelk
zout en peper naar smaak
Je kunt natuurlijk ook andere groentes toevoegen.
Was alle groente en snijd deze in grove stukken.
Doe twee liter kokend water in een pan en voeg de groente toe. Doe er eventueel twee bouillon blokjes bij. Als de groentes niet onder staan, voeg dan water toe, tot het onder staat.
Laat het tien minuten zachtjes koken. Voeg dan de eventuele pasta toe en laat de pan met deksel een minuut of tien staan.
Mix met een staafmixer o.i.d. alles tot een gladde massa. Voeg een a twee kopjes rijstmelk toe (havermelk of amandelmelk kan ook), afhankelijk van wat je lekker vindt. Mix het geheel nog even, zodat de rijstmelk goed is vermengd met de rest. Breng de soep weer aan de kook. Voeg eventueel een ons gehaktballetjes toe. Wacht tot het opnieuw kookt en doe dan het gas uit. Een kwartiertje laten staan en klaar is je soep. Je kunt eventueel nog wat peterselie op de soep leggen als je het in een kom of bord hebt gedaan. Staat leuk en is gezond.
Eet smakelijk!
koolhydraatarme, glutenvrije, lactosevrije tomaten groentesoep
(mocht je overgevoelig zijn voor histamine, dan kun je de tomaten weglaten en bijvoorbeeld uien toevoegen)
4 bladen paksoi
1 winterwortel
6 tomaten
peterselie (1 handje minimaal)
basilicum (een paar takjes)
selderij (1 handje)
evt. 2 blokjes bouillon, ook te vervangen door meer peterselie, selderij en lavas (maggiplant)
6 snijbonen
2 handenvol peultjes
evt. een ons rundergehakt
evt. twee handenvol (glutenvrije) pasta, bijv. spaghetti of macaroni
rijstmelk
zout en peper naar smaak
Je kunt natuurlijk ook andere groentes toevoegen.
Was alle groente en snijd deze in grove stukken.
Doe twee liter kokend water in een pan en voeg de groente toe. Doe er eventueel twee bouillon blokjes bij. Als de groentes niet onder staan, voeg dan water toe, tot het onder staat.
Laat het tien minuten zachtjes koken. Voeg dan de eventuele pasta toe en laat de pan met deksel een minuut of tien staan.
Mix met een staafmixer o.i.d. alles tot een gladde massa. Voeg een a twee kopjes rijstmelk toe (havermelk of amandelmelk kan ook), afhankelijk van wat je lekker vindt. Mix het geheel nog even, zodat de rijstmelk goed is vermengd met de rest. Breng de soep weer aan de kook. Voeg eventueel een ons gehaktballetjes toe. Wacht tot het opnieuw kookt en doe dan het gas uit. Een kwartiertje laten staan en klaar is je soep. Je kunt eventueel nog wat peterselie op de soep leggen als je het in een kom of bord hebt gedaan. Staat leuk en is gezond.
Eet smakelijk!
woensdag 6 juni 2012
geslaagd
Hoe blij kan een mens zijn met de diagnose 'lactose-intolerantie'? Heel blij in mijn geval. Het telefoontje van de arts met de uitslag, zorgde voor een gevoel van erkenning. Eindelijk bevestiging van mijn problemen met voeding. 'U heeft zeker wel veel bijwerkingen gehad?' Ja, ja, ja!
Ook voor het gen onderzoek ben ik geslaagd. Ik heb een gen dat bij mensen met coeliakie (glutenintolerantie) voorkomt. Het wil nog niet zeggen dat ik dus coeliakie heb, maar de kans erop is wel groter dan wanneer ik dat gen niet had. Ook een bevestiging, al is het dan nog geen definitieve. Ik ben blij, heel blij.
Ook voor het gen onderzoek ben ik geslaagd. Ik heb een gen dat bij mensen met coeliakie (glutenintolerantie) voorkomt. Het wil nog niet zeggen dat ik dus coeliakie heb, maar de kans erop is wel groter dan wanneer ik dat gen niet had. Ook een bevestiging, al is het dan nog geen definitieve. Ik ben blij, heel blij.
woensdag 30 mei 2012
Spoorzoeken
Met een suffe blik pak ik mijn lawaaimakende mobieltje op. Tien over zes. Na een aantal ongecoordineerde bewegingen is het alarm uit. Moeizaam stap ik uit bed, waarna ik toiletspullen pak. Zoals altijd gaat dat bijzonder traag. Voorzichtig daal ik de trap af. Rob, druk printend en etend, kijkt op. 'Zo, jij ziet er helder uit!' Ik grijns hem vriendelijk toe en stap de badkamer in. De korte douchepartij is zeer verfrissend. Even later schuif ik aan tafel. Een broodje eten is vandaag niet nodig, beter gezegd verboden zelfs. 'Om acht uur moet u hier nuchter zijn.' Voorlopig moet ik het dus even met een glas water doen.
Ruim voor acht uur sta ik bij de balie van het lab. Anne was zo sympathiek om mij naar het ziekenhuis te brengen. Eventjes geen OV nodig. Best prettig. 'Mevrouw Overeem?' Als ik opkijk zie ik een vriendelijk ogende, kleine vrouw bij de ingang van het lab staan. Met mijn koffertje achter me aan slepend, loop ik op haar toe. Ze gaat me voor naar een van de 'prikkamers' alwaar ik mag plaatsnemen. Deze keer echter geen buisjes en naalden. Ookal begin ik daar aan te wennen en val ik zelfs niet meer flauw van een prik, best fijn dat dat nu even niet hoeft. Een kartonnen kokertje wordt op een soort thermometerachtig apparaat geplaatst. Daar moet ik in blazen. Denkend aan mijn zanglessen adem ik stevig in, span mijn middenrif en blaas rustig uit. Een beetje scheef kijkend kan ik zien dat de meter oploopt tot 28. Als mijn adem op is, schrijft de laborante wat gegevens op, doet iets met het kokertje en verzoekt mij opnieuw te blazen. Deze keer loopt het op tot 23. Weer wordt een en ander genoteerd. Nu krijg ik een plastic beker aangereikt met daarin een drankje dat eruit ziet als nogal slappe aanmaaklimonade. Het smaakt niet echt vies, maar lekker is het ook zeker niet. Als ik denk klaar te zijn, krijg ik nog een bekertje met hetzelfde goedje. 'Ik zal u even de toiletten wijzen. Door dit lactosedrankje kan het zijn dan uw darmen gaan opspelen. Dan zie ik u over een half uurtje terug.' Met mijn koffertje op sleeptouw zoek ik een geschikte zitplaats. Ik vind het voor nu even voldoende om 'mensen te kijken'. Tijdens het wachten voel ik dat mijn buik zich aan het opblazen is, maar enig aandrang om naar de wc te gaan, is er niet.
De tweede blaasresultaten zijn vrijwel gelijk aan de eerste. Ik mag mijn koffertje daar laten staan en bezoek de wc. Misschien gaat er wat druk van mijn buik af. Helaas. In de spiegel zie ik twee roodomrande ogen in een zeer wazig gezicht. Het lijkt wel alsof ik stoned ben. Ik neem opnieuw plaats op een bank en probeer te bedenken wat ik precies van deze test afweet. Iemand heeft mij gezegd dat ik boven de 25 moest scoren. Maar dat had ik bij het begin al, klopt dit dan wel? Bij de derde ronde vat ik moed en vraag of mij uitgelegd kan worden wat de cijfertjes betekenen. 'Dat kan ik wel, maar dat mag ik niet.' Op mijn teleurgestelde blik wordt uitgelegd dat een eventuel 'verkeerde' uitleg van de laborant later voor problemen kan zorgen. Ik knik begrijpend, maar baal flink. Wat betekent het dat het metertje nu oploopt naar 75?
De laatste keer moet ik een uur wachten. Ik besluit een kopje heet water te nemen en op mijn mobiel nog eens te zoeken naar de lactose test. Al snel ben ik er achter dat er tussen de beginwaarde en de eindwaarde van de test minstens 30 punten verschil moet zitten als er sprake zou kunnen zijn van een lactoseintolerantie. Tussen de 25 en 75 zit natuurlijk 50 punten, maar echt overtuigend vind ik dat niet. Als ik verder lees zie ik dat je een dag van te voren geen uien, paprika en nog wat andere groentes mag eten in verband met een vertekend beeld van de beginwaarde. Verdorie! Omdat ik toch wist dat ik me vandaag slecht zou voelen door het lactose drankje, had ik me daar nou net wel aan bezondigd. Bah! Uit mijn tas diep ik het foldertje van het ziekenhuis op over de test, maar er staat echt niets in over uien en paprika. Wat nu? Me zorgen makend loop ik voor de zoveelste keer naar de wc. Het opgeblazen gevoel neemt echter nog steeds niet af. Ik drentel wat heen en weer om de tijd te doden. Net voordat het uur voorbij is, moet ik weer naar de wc. Deze keer levert het wel wat op. Ik schaam me rot voor de stank, helemaal als ik m'n handen sta te wassen en er iemand op 'mijn' wc gaat zitten.
Gespannen ga ik voor de laatste keer op de stoel zitten. Ik concentreer me op mijn ademhaling, neem een enorme teug en blaas zo rustig en lang mogelijk uit. De meter loopt als een razende op. De honderd vliegt voorbij en even later zelfs de tweehonderd. Als ik het metertje teruggeef, zie ik de verbaasde blik van de laborante. 'Nou, het is geloof ik niet zo raar dat ik me zo beroerd voel he als ik melkproducten eet?' Ze knikt bevestigend en zegt dat bij sommige mensen er ondanks alles niets uit komt. Opluchting. Bij mij dus wel. Eindelijk een eerste mogelijkheid tot erkenning. Een eerste spoor naar de werkelijke oorzaak van de voedselproblemen.
Even later zit ik weer op het toilet. Als ik binnen ben hoor ik een aantal maal de deur open gaan. Staat er een rij? Bijna durf ik het hokje niet te verlaten. Met een afgewend hoofd schiet ik naar buiten en was vliegensvlug mijn handen. Dan is het tijd voor een beloning. Met een heerlijke, grote moorkop en een warm kaasbroodje schuif ik aan een tafeltje. Dat is lang geleden! Mmm. Het smaakt werkelijk verrukkelijk. Een half uurtje later begin ik een beetje zenuwachtig aan de treinreis die voor mij ligt. Hoe overleef ik dat met zo'n buik, zonder sporen achter te laten?
Ruim voor acht uur sta ik bij de balie van het lab. Anne was zo sympathiek om mij naar het ziekenhuis te brengen. Eventjes geen OV nodig. Best prettig. 'Mevrouw Overeem?' Als ik opkijk zie ik een vriendelijk ogende, kleine vrouw bij de ingang van het lab staan. Met mijn koffertje achter me aan slepend, loop ik op haar toe. Ze gaat me voor naar een van de 'prikkamers' alwaar ik mag plaatsnemen. Deze keer echter geen buisjes en naalden. Ookal begin ik daar aan te wennen en val ik zelfs niet meer flauw van een prik, best fijn dat dat nu even niet hoeft. Een kartonnen kokertje wordt op een soort thermometerachtig apparaat geplaatst. Daar moet ik in blazen. Denkend aan mijn zanglessen adem ik stevig in, span mijn middenrif en blaas rustig uit. Een beetje scheef kijkend kan ik zien dat de meter oploopt tot 28. Als mijn adem op is, schrijft de laborante wat gegevens op, doet iets met het kokertje en verzoekt mij opnieuw te blazen. Deze keer loopt het op tot 23. Weer wordt een en ander genoteerd. Nu krijg ik een plastic beker aangereikt met daarin een drankje dat eruit ziet als nogal slappe aanmaaklimonade. Het smaakt niet echt vies, maar lekker is het ook zeker niet. Als ik denk klaar te zijn, krijg ik nog een bekertje met hetzelfde goedje. 'Ik zal u even de toiletten wijzen. Door dit lactosedrankje kan het zijn dan uw darmen gaan opspelen. Dan zie ik u over een half uurtje terug.' Met mijn koffertje op sleeptouw zoek ik een geschikte zitplaats. Ik vind het voor nu even voldoende om 'mensen te kijken'. Tijdens het wachten voel ik dat mijn buik zich aan het opblazen is, maar enig aandrang om naar de wc te gaan, is er niet.
De tweede blaasresultaten zijn vrijwel gelijk aan de eerste. Ik mag mijn koffertje daar laten staan en bezoek de wc. Misschien gaat er wat druk van mijn buik af. Helaas. In de spiegel zie ik twee roodomrande ogen in een zeer wazig gezicht. Het lijkt wel alsof ik stoned ben. Ik neem opnieuw plaats op een bank en probeer te bedenken wat ik precies van deze test afweet. Iemand heeft mij gezegd dat ik boven de 25 moest scoren. Maar dat had ik bij het begin al, klopt dit dan wel? Bij de derde ronde vat ik moed en vraag of mij uitgelegd kan worden wat de cijfertjes betekenen. 'Dat kan ik wel, maar dat mag ik niet.' Op mijn teleurgestelde blik wordt uitgelegd dat een eventuel 'verkeerde' uitleg van de laborant later voor problemen kan zorgen. Ik knik begrijpend, maar baal flink. Wat betekent het dat het metertje nu oploopt naar 75?
De laatste keer moet ik een uur wachten. Ik besluit een kopje heet water te nemen en op mijn mobiel nog eens te zoeken naar de lactose test. Al snel ben ik er achter dat er tussen de beginwaarde en de eindwaarde van de test minstens 30 punten verschil moet zitten als er sprake zou kunnen zijn van een lactoseintolerantie. Tussen de 25 en 75 zit natuurlijk 50 punten, maar echt overtuigend vind ik dat niet. Als ik verder lees zie ik dat je een dag van te voren geen uien, paprika en nog wat andere groentes mag eten in verband met een vertekend beeld van de beginwaarde. Verdorie! Omdat ik toch wist dat ik me vandaag slecht zou voelen door het lactose drankje, had ik me daar nou net wel aan bezondigd. Bah! Uit mijn tas diep ik het foldertje van het ziekenhuis op over de test, maar er staat echt niets in over uien en paprika. Wat nu? Me zorgen makend loop ik voor de zoveelste keer naar de wc. Het opgeblazen gevoel neemt echter nog steeds niet af. Ik drentel wat heen en weer om de tijd te doden. Net voordat het uur voorbij is, moet ik weer naar de wc. Deze keer levert het wel wat op. Ik schaam me rot voor de stank, helemaal als ik m'n handen sta te wassen en er iemand op 'mijn' wc gaat zitten.
Gespannen ga ik voor de laatste keer op de stoel zitten. Ik concentreer me op mijn ademhaling, neem een enorme teug en blaas zo rustig en lang mogelijk uit. De meter loopt als een razende op. De honderd vliegt voorbij en even later zelfs de tweehonderd. Als ik het metertje teruggeef, zie ik de verbaasde blik van de laborante. 'Nou, het is geloof ik niet zo raar dat ik me zo beroerd voel he als ik melkproducten eet?' Ze knikt bevestigend en zegt dat bij sommige mensen er ondanks alles niets uit komt. Opluchting. Bij mij dus wel. Eindelijk een eerste mogelijkheid tot erkenning. Een eerste spoor naar de werkelijke oorzaak van de voedselproblemen.
Even later zit ik weer op het toilet. Als ik binnen ben hoor ik een aantal maal de deur open gaan. Staat er een rij? Bijna durf ik het hokje niet te verlaten. Met een afgewend hoofd schiet ik naar buiten en was vliegensvlug mijn handen. Dan is het tijd voor een beloning. Met een heerlijke, grote moorkop en een warm kaasbroodje schuif ik aan een tafeltje. Dat is lang geleden! Mmm. Het smaakt werkelijk verrukkelijk. Een half uurtje later begin ik een beetje zenuwachtig aan de treinreis die voor mij ligt. Hoe overleef ik dat met zo'n buik, zonder sporen achter te laten?
Abonneren op:
Posts (Atom)